مپندارید تنها عاشورائیان را بدان بلا آزموده اند و لا غیر، صحرای بلا به وسعت همه تاریخ است .

شهید مرتضی آوینی

برایم همیشه جای سؤال بود که چرا عاشورا زمانی است برای عزاداری مگر نه اینکه نوه ی رسول خدا آزاده زیست و با ایثارگری خود پایه های حکومتی را لرزاند که از ظلم و ستم کردن به مردم هراسی نداشت و از بدنام کردن دین اسلام هراسی نداشت. مگر عاشورا روز غلبه ی خون بر شمشیر نبود پس چرا عزاداری؟ امسال یا بهتر بگویم امروز حقیقت امر مثل روز بر من روشن شد.

آموختم که امام سجاد (ع) و زینب (س) به این دلیل رویه ی عزا پیش گرفتند چرا که عزاداری و نالیدن از ظلم و ستم روزگار از ابتدایی ترین حقوق انسانهاست. هنگامی که انسانی عزیزی را از دست داده و تنها راه تسکین خود را ناله کردن می بیند، احدی دل آن ندارد که به او آزاری برساند مگر قسی القلب ترین انسان ها، آنها که دیگر لقب انسان را شایسته نیستند. امام سجاد (ع) در آن شرایط عزاداری برای پدرش را مؤثرترین سلاح در برابر ظلم و ستم اموی دید. در برابر حکومتی که داعیه ی پاسداری از دین رسول الله داشت اما با چنان گستاخی بر امام حسین (ع) و یارانش تاخت که هنوز هم بعد از 1400 سال دل هر مؤمنی را به درد می آورد.

این حکومت نیز مدتهاست نقاب دین را بر زمین گذاشته و چهره ی حقیقی خود را بر همگان آشکار کرده است. آن روز که مأمورانش را برای دستگیری مردمی فرستاد که تنها جرمشان دعای کمیل خواندن بود. مردمی که برای رهایی دوستان و دلبندانشان از همه جا نومید گشته بودند و برای برون رفت از این مخمصه راهی به جز دعا کردن نیافته بودند. آن روز که سعید حجاریان مظلوم را در برابر دوربین های صدا و سیما قرار دادند و او را مجبور کردند به گناهان نکرده اش اعتراف کند. سعیدی که ضاربش آزاد است و از هرگونه جرمی مبرا. آن روز که شورای امنیت ملی(!) اعلام کرد دوستداران مرحوم آیت منتظری خارج از شهرهای  قم و نجف حق عزاداری برای آن مرحوم را ندارند و با آن بندگان خدا با بی رحمی برخورد کردند. دیروز در تاسوعای حسینی دژخیمان حکومت ظلم، به مردم بی دفاعی که مشغول عزاداری برای عزیز پیغمبر بودند چنان تاختند که شکی نیست که جایگاه این حاکمان در تاریخ در کنار یزید و معاویه قرار خواهد گرفت.

شک نداشته باشید که حکومت جور پایدار نخواهد ماند و دیروز با سرکوب عزاداران ریشه بر تیشه ی خود زد و امروز ایران کربلاست و حسینیان زمان در مقابل یزید زمان حتی اجازه ی عزاداری ندارند.

“الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم”

“حکومت با کفر باقی می ماند ولی با ظلم نه”