همه چیز با یک عکس شروع نشد، آنقدر خاطره بود که بتی بسازم از تو، اما نه، بتهای سنگی رنج را احساس نمی کنند، تو انسانی؛ از گوشت و پوست و استخوان و رنج را می فهمی.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، پدران همیشه در کودکی و پیری پسرانشان قهرمان داستان زندگی آنند، اما تو نفس می کشی. خواستم به جای یک تصویر نقش بسته روی صفحات خاطرات زندگی ام، تنها برایم پدری باشی که هر لحظه صدای نفس هایت را بشنوم، میرایی ارزانی قهرمانان، نفس گرمت از آن من.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، بی تابی که مال امروز و دیروز نبود، گفته بودی کوچکم مقابل خانواده های شهدای بیگناه، گفته بودی فرقی نیست میان من و دیگر زندانیان. کلام تو برای من دعوتی بود برای گوش دادن به جای لابه و ناله کردن. به من آموختی زبان در کام کشم و صبور باشم بر صعب فراق.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، زمانی که در عکس دیدمت نشناختمت پدر… نشان فاصله بود عکس، خود را می دیدم در تو، هزار فرسنگ راه بود تا تو.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، راست قامت بودی در عکس، با خود گفتم: نکند از درد کمر باشد، همان دردی که گفتی تمام عمر با تو خواهد بود، مرد را که درد آر نباشد، کمرت را درد راست نکرده پدر، درد هم نمی تواند خم کند، راستی قامت ات از ایمان بود که باتقوایان راست قامت انند.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، دفاعیه ات را در دستت دیدم، تکه های کاغذ، در اندازه های مختلف که نشان از دستی دارد که شبها در زندان نیاسوده و نوشته، که مظلوم را ندا چه باشد جز نشان قلم بر تارک کاغذ؟

همه چیز با یک عکس شروع نشد، در عکس موهایت سفید شده، سوی نگاهت را می بینم اما چشمانت پیدا نیست. کافی هست، کافی نیست، صدایی در گوشم می پیچد: بنگر در نگاه پر سوی پدر، دور است از تو، آری، اما بنگر تا بزرگ شوی، قد بکشی. نگاهت رنج بود و رنج را کلام کافی نیست، بس نیست.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، هیچ چیز هم با یک عکس تمام نخواهد شد، برای پسرت قهرمان نیستی، بت هم نخواهی شد، تو انسانی، بت بودن ازآن ظالمان باد که بت های سنگی و گلی را دست پر خون انسانی باید برای شکستن و فرو ریختن.

مردم ما در این سال سری سبز و فکری سپید و سینه ای سرخ داشتند .سری که امید سروری و سرافرازی ایرانیان فکری که ندای صلح و امید و نو دوستی و سینه ای که نالان و خونین از ددمنشی حاکمان در قبال فرزندان رشید این مرز و بوم بود. جنبش سبزایران سالی پر از موفقیت را پشت سر گذاشت و به یقین با ایمان افزونتر گام در سال نو خواهد نهاد.

آری نوروز می آید و مردم شادی را با بهار طبیعت پیوند می زنند. نوروزی که نشان از پایان کهنگی و طلیعه روزگاری نوتر و بهتر دارد ومردمی کهشادکامانه دل در گرو راه سبز امید دارند.

در این راه عزیزانی شكنجه و هتک حرمت ،خانواده هایی داغدار و نازنینانی در بند شده ا ند. شيرمردان و شیرزنانی که با این حربه های پوسیده از میدان به در نرفته و فریاد اعتصابشان در زندانها همچنان بلند است و نويد بخش. به این سرافرازان می بالیم که سر به تمکین جائر زمان نگذاشته و کوهوار و استوار درون محبس و زیر تیغ جلاد، ملتی را به تحسین خود وا داشته اند.

به عنوان عضو کوچکی از خانواده این عزیزان فقدان همنشینی پدر ، که چون یک شمع فروزان و پشتوانه بی بدیل محفلی خانواده ما بود رادر این آخرین لحظات سال تجربه می کنم. پدری که چون من وتو دل در گرو راه سبز امید دارد و چون ما تصمیم گرفته است کهحتی در شرایط سخت زندانهای جور و ستم پایدار بماند. نیک می دانم آنچه از این پایداری باقی خواهد ماند داغ ننگی است بر تارک یخ زده استبداد و سند افتخاری برای من که در این لحظات تحویل سال او را در کنار خود ندارم که او تصمیم گرفته با روزه صبر و استقامت در کنار ملتی بماند..

در این لحظات با شادی و امیدواری از خداوند طلب رهایی اسیرانمان را می نماییم و صبر و استقامت روزافزون برای خانواده های داغدار و نگرانشان را از ذات باری مسالت داریم. به امید روزی که

نوای مرغ سحر خبری از ظلم ظالم و جور صیاد ندهد و خدا و فلک و طبیعت ، شام تاریک این کشور رادمردان را

سحر نماید

خواجه حفظ شیرازی می فرماید: چو غنچه فر بستن است کار جهان تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

به یاد سرباز و زندانی های بی کس-به یاد زندانی های بی گناهی که در کنار خانوادشون نیستند و به یاد خانواده هایی که عزیزانشونبی گناه ازشون گرفته شد.سال صبر و استقامت مبارک باد

داستان آن سه برادر که هر یک نمکی بر زخم ملت ایران می باشند.

سه برادر هر یک بر مسندی نشسته و به خرابی اوضاع کشور می پردازند. عجبا که در حکومت ایران مقام هر شخص و وظیفه اصلیش دقیقا بر خلاف همدیگرند.

علی لاریجانی در زمانی ریاست سازمان صدا و سیما را بر عهده داشت و باید در حفظ و تکریم فرهنگ ایرانی می کوشید و در سخنرانی سال هشتاد در دانشگاه شریف ملت ایران را قبل از اسلام قومی وحشی و بی تمدن خواند. اکنون که در کنار  دوستانش به قانون شکنی می پردازد بر ریاست قوه قانونگذاری تکیه زده است.

جواد لاریجانی که در نقض حقوق بشر دستی دراز دارد رییس ستاد حقوق بشر قوه قضاییه شده است.

اما مضحکتر از همه ریاست صادق لاریجانی بر دستگاه قضاست. کسی مسوول تامین عدالت و حفظ قانون شده است که باید از بی عدالتی وی به خدا پناه برد.

و بدتر از همه سرایت ویروس احمدی نژادی به همه دست اندرکاران جمهوری اسلامی می باشد. کافیست به مصاحبه های هر یک از اینها نگاه کنید. هر کدام تلاش در تقلیدی کورکورانه از احمدی نژاد دارند. راست راست در چشمان شخص مقابل نگاه می کنند و با نخوتی فرعون وار به مانند ماشینی عاری از هر گونه انسانیتی دروغهایی می گویند که شیطان هم از شنیدن آن شرم دارد.

و اینست داستان دردناک امروز ایران. افرادی که جای آنها در هر کشور معقولی گوشه زندان یا بیمارستانهای روانی می باشد اکنون بر اریکه قدرت تکیه زده اند و ملتی را اسیر خویش کرده اند و قومی را به بدبختی و بیچارگی رهنمون کرده اند و برای ماندن در این جایگاه که شایستگیش را ندارند از هیچگونه جنایتی ابا ندارند.

علی لاریجانی پس از حوادث خونینی که به دستور مستقیم سید علی خامنه ای و با همیاری دوستان و همفکرانش در بسیج و سپاه انجام شده بود قول تشکیل کمیته ای حقیقت یاب داد .گرچه از همان ابتدا هم مشخص بود که این قول چیزی فراتر از یک وعده سر خرمن نیست اما کسی فکر نمی کرد که حتی به شکایت روح الامینی که «خودی» محسوب می شود و در دایره نزدیکان قرار دارد رسیدگی نمی شود . صرفا با توبیخ ظاهری یک عده مقام دون مساله را تمام می کنند.

زمانی که شاهرودی از قوه قضاییه رفت کسی انتظار بهبود بیشتری نداشت و نصب صادق لاریجانی همگان را مطمین کرد که قرار نیست در این حکومت حقی به کسی داده شود و حق را باید از اینان گرفت.

اما برگردم به مصاحبه جواد لاریجانی با امانپور. مانند همیشه روالی که در این چند سال بلای احمدی نژاد مرتبا تکرار می شود آغاز شد. پاسخ هر پرسشی با پرسشی داده شد. پرسشهایی که از زبان نماینده یکی از جنایتکارترین حکومتها به مسایل حقوق بشر در کشورهای دیگر می پرداخت. اما جواد لاریجانی در این مصاحبه گفت که در ایران فقط کسانی که خشونت کرده اند در زندان به سر می برند. نگاهی به لیست زندانیان این کشور نشان می دهد که این ادعا تا چه حد بر حقیقت منطبق است. بهزاد نبوی و سعید حجاریان و ابراهیم یزدی که یک پایشان در بیمارستان و یک پایشان در زندان است چه خشونتی می توانسته اند مرتکب شوند؟ یکی نیست به این بگوید اگر جنایت می کنید دیگر این دروغهای مضحک را ادامه ندهید . بگذارید لیست را ادامه دهیم. جوانی بیست ساله که هنوز الفبای سیاست را بلد نیست و از وجود حزبی به نام مشارکت در ایران بی اطلاع است به جرم عضویت در انجمن پادشاهی اعدام می شود مگر روح پلید و خواب آشفته رهبر آرامش یابد. ضحاکی ماردوش که خوراک مغز این جوانان به وی آرامش می دهد. صدها جوان که در خوابگاه دانشجویی زندگی می کنند نیمه شب مورد هجوم عده ای وحشی قرار می گیرند و بر آنها آن می رود که انسانیت باید تا ابدیت در خجالت و شرمندگی بماند. و میزان خشونت این جوانان که الان نیمی در زندانند و نیمی را خبری نیست می توان در هنگام سکوت در زیر ضربات لگد این بربران دید. این سیاهه دراز است و مجال بیان آن نیست. اما می خواهم در مورد گروهی صحبت کنم که از نزدیک آنها را می شناسم و با مرام و سلوکشان آشنا هستم. بیشترین تعداد زندانیان در شرایط فعلی ایران پس از دانشجویان روزنامه نگاران می باشند. قشری که جز قلمی و نوشته ای وسیله خشونت ورزی دیگری ندارند اکنون زندانهای ایران را پر کرده اند و صدای مظلومیتشان را جز خدا و ملتی درد دیده کسی دیگر نمی شنود. پدر من که در زندگی همیشه جانش بر کف دستش به دنبال حق مظلوم بوده است چه آن زمانی که در مقابل ظلم صدام قد علم کرد و خطر مرگ را به جان خرید تا زندگی در این کشور جریان داشته باشد و برادرش در کنار صدها هزار جوان ایرانی فدیه ای برای‌ آزادی این خاک شد، چه آن زمانی که در مقابل رهبر مفسدان جهان ایستاد و هنوز هم بهایش را می پردازد مهر باطلی بر این نمایشنامه دروغین و مضحک لاریجانی می باشد. خشونت ورزانی که دنده اش را شکستند  اکنون در آزادی کامل به سر می برند  اما وی در گوشه زندانی انفرادی عمر می گذراند.

بگذریم که قصه این غصه دراز است و زمان شکوه نیست. اما تاریخ به ما نشان داده که ظلم و جور باقی نمی ماند و آنانکه در ظلم و جور کوشیده اند تمام تلاشهایشان در جهت گودتر کردن چاهی بوده است که در آن سقوط کرده اند. فراموش نکنیم وعده  و مژده خدای تعالی را که: «لقد كتبنا في الزبور من بعد الذكر أن الأرض يرثها عبادي الصالحون» سوره انبیا آیه ۱۰۵

سی و یک سال پیش در چنین روزهایی، روزنامه های خارجی پر بودند از اخبار مربوط به ایران.

سی و یک سال پیش در چنین روزهایی رادیوهای بیگانه بر موجهای خویش صدای آیت اللهی را به گوش ایرانیان می رساندند که بعدها رهبر انقلاب ایران شد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی بی بی سی به طور مستمر اخبار انقلاب ایران را به همه جای ایران می رساند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی دولتهای خارجی در گوادلوپ به دنبال تصمیم گیری در مورد نحوه رابطه خویش با دولت ایران و شاه بودند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی دانشجویان ایرانی هر مقامی از دولت ایران راکه به خود جرات خارج شدن از حلقه محافظان و ساواک می داد و در جمعهای ایرانی خارج از ایران سخنرانی می کرد، کلافه می کردند و با گوجه و تخم مرغ به استقبالشان می رفتند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی شاه مغرور از درآمدهای نفتی بادآورده به تکرار اشتباه از پس اشتباه می پرداخت.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی شعاردهندگان عامل استکبار معرفی می شدند و مشتی خس و خاشاک بی گناه به هزار گونه مجازات تهدید می شدند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی ایران جزیره آرامش خوانده می شد و حکومت آریامهری اعتراضات را به نوار و ضبط نسبت می داد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی جواب گل با گلوله داده می شد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی صدای انقلاب مردم دیر شنیده شد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی، آنهایی که حداقلی از عقلانیت داشتند از عرصه کارها کنار گذاشته شدند و جای آنها را نصیری ها و ازهاری ها گرفتند.
و عجبا که در آن روزها، رادیوهای بیگانه “حقیقت” می گفتند و دولتهای خارجی به “رسالت اخلاقی” خود عمل می کردند  و دانشجویان ایرانی مبارز “آزادیخواه” بودند و چریکهای فدایی خلق “قهرمان” بودند و آنها که از حکومتیان کشته می شدند “هلاک”  شده بودند و آنها که از مردم کشته می شدند “شهید” بودند و رهبران انقلاب “نماینده خدا” بودند.
اما امروز پس از سی و یک سال و وقوع رخدادهای شبیه به آن، رادیوهای بیگانه “دروغ” می گویند و دولتهای خارجی “عامل ناامنی” و دانشجویان ایرانی “مشتی اغتشاشگر” شده اند و آنها که  به روشی مسالمت آمیز مبارزه می کنند “تروریست” هستند و آنها که از حکومتیان هستند “شهید” می شوند و آنها که از مردم کشته می شوند به “هلاکت” می رسند و رهبران جنبش “عامل فتنه” شده اند..
طنز تلخیست. دردناکست. انقلابی فرزندان خود را این چنین می خورد؟ فرزند بهشتی در گوشه زندان رژیمی که قانونش توسط پدرش نوشته شد سکته قلبی می کند و طالقانی ها و منتظری ها در انزوای دولتی می میرند و نخست وزیران و رییس جمهورانش فتنه گر شده اند و سوگواری بر شهدای مردم، جرم است و تنها بیگانه دولت، ملتی است که دولت “خدمتگزار” آن است.
اما ای کاش چشمان بینایی عاقبت کار را می دیدند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی آنانی که ساواکشان مو را از ترس بر اندام سیخ می کرد برای یافتن جایی برای زندگی مجبور به مسافرت به دهها کشور شدند.
سی ویک سال پیش سرانجام لوله تفنگ، طاقت شلیک گلوله بر گل را از دست داد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی مردم با هم متحد شده بودند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی مردم ” پیروز” شدند.
و “امروز” تاریخ خویش را باز می زاید.

ولی پدرم, این روزها روزهای خون است و درد.
دیروز هیولای خون آشام چنبره زده بر قدرت، نوجوانی بی گناه را به هزار دلیل پوچ، به کام مرگ فرستاد و در آنجا که دادگاه می خواندندش ظلم هایی رفت که روزی در خواب و خیال هم نمی گنجید.
امروز آن عفریت پیر خزیده در عبای قدرت، مرگ جوانان مان را تبریک گفت و خواستار مرگ جوانان بیشتر شد.
فاسدترین مردمان بر مسند قضاوت نشانده شده اند و مردمان را مستحق جایی کرده اند که از ظلم آنها بدان پناه برند.
در گوشه کنار کشورم فقر پوست مردمان را به استخوانشان چسبانده است و بی کاری و فساد و هزار درد خانمان سوز در جولان.
این روزها، روزهای انقلاب است. روزهایی که قرار بود برای ما جمهوری و استقلال و آزادی بیاورند.
دریغا که نامی تنها از جمهوری مانده است که هر که را خواهند در بازی مضحک انتخابات شرکت می دهند و هر که را خواهند از صندوق رایهای ناشمرده به جایگاهی می رسانند.
از استقلال هم همین برای ما مانده که کم مانده روسیه و چین ایران را به مستعمره خود بدل کنند.
و از آزادی فقط آزادی مردن مانده است. گرچه برای همین مرگ هم چندان آزادی نگذاشته اند و روش مرگ را باید خود به هر طریق که خواهند انتخاب کنند.
هر که بی هنرتر و بی سوادتر و بی وجدانترست به جایگاه رفیعتری دست می یابد. چنان موجوداتی بر سر کارند که  ددمنشی آنکه تو را گاز گرفت هم، برایشان کافی نبود و او را هم به گوشه ای راندند.
بیش از دویست روزست که تو آزادی را در قفس بزرگتر ایران ندیده ای و از خانواده و اجتماع به دور افتاده ای.
اما در میان این همه مصیبت تو اجازه می خواهم که این روز را به تو شادباش بگویم. این شادباش را از آن می گویم که این روزها بار دیگر ملتم بیدار شده اند و هر یک به دنبال حق خود هر خطری را به جان می خرد.
شادباش از آن می گویم که رویاهایت در حال به تحقق پیوستن هستند و روند حوادث ایرانی آزاد و آباد را رقم خواهد زد.
شادباش از‌آن می گویم که اگر تا دیروز ما از ستمگران می ترسیده ایم امروز دست در دست یکدیگر داده ایم وقدرت جمعیمان چنان لرزشی بر پیکره ستمگران انداخته است که به مانند مستان هر روز اشتباهی دیگر می کنند.
شادباش از آن می گویم که آزادی تو و آزادی ایران نزدیک است

۲۰۰ شب از آخرین روز گذشت. ۲۰۰ شب از روزی که تو را مضروب کردند و صدای شکستن دنده هایت سندی شد بر ستمگری خامنه ای و عمالش گذشت. این ۲۰۰ شب که در زندان اهریمنان بودی، هر ساعتش چه پیکارهایی که در خارج از دیوارهای بتونی اوین بر پا شد و افسوس که نبودی تا رشادت های جوانان این مرز و بوم را ببینی. افسوس که نبودی تا لرزش های ستون های ولایت را ببینی. هر ثانیه این ۲۰۰ شب، اهریمنان از ترس مکافات جنایت هایشان بر خود لرزیده اند. ۲۰۰ شب چشم هایمان گریان بود اما دل هایمان گرم.

ای کاش بودی و میدیدی که در مراسم تشیع پیکر پیر سبزمان، در شهر قم، چگونه ولایت مطلقه فقیه به پایان رسید. ای کاش بودی و میدیدی که حکومت نایب امام زمان، چگونه در روز عاشورا، روی یزید را سفید کرد تا بار دیگر باورت شود که اینان از دین دکانی ساخته اند برای استوار ساختن حکومت شهوانی خود و قدرت را بندگی میکنند.

در این ۲۰۰ شب، دستشان بیش از پیش به خون جوانان ایران آلوده شد. باطن کریه شان، هر روز بیشتر هویدا شد و عجز و درماندگی شان بیشتر آشکار شد، زبونی و فرومایگی شان رسوا .

آری پدر جان، در این ۲۰۰ شب، کاخ ولایت بیشتر در منجلاب طغیان فرو رفت و بوی فساد دستگاه ذایقه چاکران دیروزشان را هم آزرد. ترفند ها زدند، مکرها کردند، اما همه به خودشان برگشت و مصداق آیه ومکرو و مکر الله، الله خیر الماکرین، هر روز بیشترمعنی یافت.

در این ۲۰۰ شبی که نبودی، چیزهای دیگری علاوه بر رای هم دزدیدن. حکومتی که خود را ابرقدرت میدانست و سودای مدیریت جهان را داشت، از ترس مردم به رنگ دزدی روی آورد. حکومت دینی به فلاکتی افتاد که آدرس سایت ها را هم دزدید. رهبر مسلمین جهان برای کشاندن عده ای قلیل برای حمایتش، ساندیس هم پخش کرد. برای ترساندن مردم، با ماشین پلیس، آنان را زیر هم گرفت، تهدید هم کرد، حکم محارب هم داد، اما گویی هر حرکتی فقط عاملی شد در جهت سقوط بیشترش. آنقدر ناتوان شدند که پول رسمیشان شد روزنامه اعتراضی مردم

پدر جان ۲۰۰ شب از زندانی کردنت گذشت، اما بدان که مردم این ۲۰۰ شب، دنیا را زندانی کردند برای جانیان حاکم.

پدر جان، میدانم که در این ۲۰۰ شب چه فشارها بر تو روا نداشتند، چه شکنجه ها که بر تو اعمال نکردند. وقتی سگان گاز گیر در روز روشن و در دوران ماقبل کودتا تو را گاز میگرفتند، خدا میداند که در دخمه هایشان و در دوران کهریزک ها و دوران پس از کودتا چه ها که نمیکنند، اما دل قوی دار که دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت، دائما یکسان نباشد حال دوران.

از پیروزی ما همین بس که مرتضوی جلاد، بوی داروی نظافت را از دور میشنود و عاملین کودتا هرکدام بیمناک که سلطان کدامشان را فدیه بعدی خواهد ساخت تا خشم مردم را فرو نشاند.

پدر عزیزتر از جانم دل قوی دار، اگر چه این دویست شب طولانی بود و هنوز از عمرش باقی است، اما صدای الرحمن ظلمت را میشود از دور شنید. دل قوی دار که شعاع آفتاب در افق میهن پدیدار گشته و شب ظلمت، رفتنی. آیه جاء الحق و زهق الباطل همچون دیگر وعده های سنت های الهی در شرف وقوع است و چه فرخنده سحری خواهد بود، سحر آزادی.

خوشا به حال آنان که با می شرف و مردانگی، شب سیاهی و ظلمت را به مستی تا بامداد آزادی به سر کنند

روح الله حسینیان درخواست استعفای خود را تسلیم مجلس کرد؛ البته وجود آقای حسینیان در مجلس نعمت بزرگی برای مردم ایران بود. ایشان که از تعلل موجود در سیستم اداری ایران به تنگ آمده بودند و نیاز به خدمت رسانی سریعتر به ایرانیان را با گوشت و پوست درک می کردند تصمیم گرفتند به شیوه و روحیه خودشان دست به تسریع روال کارها بزنند و در نتیجه  سرسختانه خواستار تصویب قانونی شده اند که زمان اعدام « محارب» را از بیست روز به پنج روز کاهش می دهد تا به این شیوه، مردم از کم کاری حکومتی که جز توزیع مرگ و مصیبت و بدنامی و بی آبرویی و شکنجه و فساد و فقر هنر دیگری ندارد، ناراضی نباشند. تنها مشکل کار آقای حسینیان اینست که متاسفانه به علت درک و فهم بالا و زندگی در عوالم بالا درک درستی از واژگان زمینی مانند خدمت، محارب، اخلاق، شرافت، انسانیت و… ندارند. همانطور که بزرگی فرمودند ایشان تنها قسمتی از دروس حوزوی را مطالعه فرموده اند که مربوط به حد و تعزیر و قصاص و حرب و جهاد  می شود و بقیه را به کسان دیگری واگذار کرده اند. ایشان را به حق می توان از مدافعان اسلام طالبانی در مقابل اسلام آمریکایی دانست. گرچه فکر کنم که طرفداران اسلام طالبانی به آنچه می گفته اند لااقل التزام قلبی داشته اند ولی ایشان فقط التزام عملی دارند و حکمهای اعدام صادر شده توسط ایشان را گواهی بر التزام عملیشان می دانیم.
ایشان می فرمایند: “اينجانب نزديك به دوازده سال است كم و بيش در حال مبارزه با جريان انحرافي به اصطلاح‌ اصلاح‌طلبان هستيم. خداوند خود مي‌داند كه چه ظلم ها، فشارها، تهمت‌ها، توهين‌ها و تحقيرها را از اين جماعت شنيدم و ديدم. در اين ميان نصحيت‌ها و زخم‌ زبان‌هاي دوستان را با همه تلخي‌هايش به جان خريديم؛ اما به ياري خداوند كه همه انگيزه‌ام او بوده هرگز احساس ضعف و ناتواني نكردم؛  اما امروز بيش از هر زماني احساس دلشكستگي و سرخوردگي مي‌كنم. امروز خود را ناتوان‌تر از هميشه مي‌يابم. هر اقدامي آغاز كرديم با رقابت پيچيده پارلمان تاريست‌هاي حرفه‌اي نقش بر آب می شود.”

از خدا که پنهان نیست از شما هم پنهان نباشد، ما که چیزی از حرفهای ایشان نفهمیدیم. اگر شما فهمیدید ما را هم خبر کنید. به نظر می رسد ایشان به زبان دیگری صحبت می کنند و حرفهایشان نیاز به رمزگشایی دارد. در زبان ما وقتی که خودمان و دوستانمان را به زور شورای نگهبان و چماق و ساندیس و شناسنامه جعلی و رای بادآورده وارد مجلس کرده اند و به عبارت دیگر مجلس شده کودکستانی که هر روز عده ای  به خاله بازی و شعار دادن و یورتمه رفتن در صحنی که قرار است نماینده شعور و فرهنگ جامعه باشد می پردازند دیگر نمی گوییم رقابت کرده اند. می گوییم رفاقت کرده اند تا دستی دستی ریشه ایران و ایرانی را از جای برکنند. به هر روی خوشحالیم که ایشان امروز احساس سرخوردگی و ضعف می کنند. برایشان خوب است. چاقوی را اگر از دست یک جانی هم بگیرید برای خودش هم خوب است و از دردسرهای اخروی و دنیوی بیشتر در امان می ماند. البته خدای نکرده فکر نکنید که ما از روی غرض شخصی و کینه نسبت جانی به ایشان می دهیم. ایشان خودشان در زمان قتلهای زنجیری با دیدن خون چنان مشعوف شده بودند که این جمله معروف را از خودشان صادر فرمودند: ”ما خودمان زمانی آدمکش بودیم ” به هر حال سرخوردگی و ضعف ایشان را به خودشان و ملت شریف تبریک می گوییم که:
ظالمی را خفته دیدم نیم روز / گفتم این فتنه است خوابش برده به

وانکه خوابش بهترازبیداری است / آن چنان بد زندگانی، مرده به
نامه استعفای ایشان پر از مطالبی حکیمانه و صادقانه است. ایشان می فرمایند: “بسياري از تصميمات را نمي‌فهمم، بسياري از رفتارها را سوراخ كردن كشتي انقلاب مي‌دانم.”

والله خدا خیرت بدهد؛ ما هم شش ماه است که در خیابان فریاد می زنیم که همین را بگوییم. ما هم نمی فهمیم که چرا در انتخابات باید تقلب کرد, آن هم نه یکی دو درصد که سی چهل درصد. ما هم نمی فهمیم که چرا مردمی را که بر طبق قانون در خیابان جمع شده اند و ساکت هستند باید به گلوله بست، با ماشین از رویشان رد شد، زندانی کرد، در زندان شکنجه و تجاوز کرد، پول مملکت را خرج پر کردن جیب سران مفتخور سپاه و بسیج و کلفت کردن گردن حزب الله و حماس کرد، … والله ما هم که همین حرف را می زنیم که چرا کشتی انقلابی که به دنبال جمهوری اسلامی بود را سوراخ می کنند و یک دیکتاتوری عریان ضداسلامی سر کار می آورند. ما هم نمی فهمیم که چرا باید حقوق اقلیتها را ضایع کرد، آنها را از زبان مادریشان محروم کرد، دانشجویان بی دفاع را در خوابگاهشان کشت، …
در جایی دیگر هم ایشان خود را با حضرت موسی مقایسه می کنند و خامنه ای را با خضر: “بسياري از شخصيت‌كشي‌ها را قتل بي‌گناهان مي‌دانم. اعتراف مي‌كنم كه اشكال از من و بي‌عمقي من است به همين جهت اين حق را به خضر نبي مي‌دهم كه مرا از خود براند.”

البته که شباهتها و تفاوتهایی در این بین وجود دارد.  اینکه ایشان آدم عمیقی نیستند را که همگان و از جمله خودشان اعتراف کرده اند. اینکه جوانان را کشته اند و کشتی مستمندان را تخریب کرده اند و به کارهای عبث پرداخته اند و شباهت ایشان و داستان خضر می باشد را هم همه ما قبول داریم و بر منکرش لعنت می فرستیم. تنها تفاوت در اینجاست که خضر بر اساس دلیلی موجه این کارها را کرد ولی آقای خامنه ای برای حفظ دیکتاتوری و کینه گشایی شخصی؛ و بسیاری از همین اشتباهات از اینجا ناشی می شود که مسوولان در نامگذاری دچار اشتباه می شوند و یزید زمان را با امام حسین(ع) مقایسه می کنند و معاویه زمان را سعی  می کنند با  امام علی (َع) شبیه نشان دهند.
در جایی دیگر می گوید که: “مطمئن هستم كه با مرگ سياسي يا جسماني حقيري مانند من نه بر دامن كبريايي ولايت گردي خواهد نشست.” که این هم البته از صداقت ایشان است. انسانهای بی گناه بسیاری کشته شدند که در انسانیت به مراتب بالاتر از آقای حسینیان بودند و مقام ولایت دچار هیچگونه جریحه دار شدنی نشد. از مرگ آقای سعید امامی که دستبوس همیشگی بود هم کسی از مقامات نه تنها ناراحت نشد که هر یک در ربودن گوی این افتخار سر و دست بقیه را می شکستند. پس فکر می کنید اگر شتری که ساربانش یزید زمان است و روزی در خانه سعید امامی نشست امروز بر در خانه ایشان بنشیند کسی ناراحت خواهد شد؟‌
و در پایان به صادقانه ترین اعتراف او گوش فرا می دهیم که “در پايان از امت حزب‌الله و به خصوص مردم تهران كه به اينجانب رأي داده بودند عذرخواهي مي‌كنم. من قول داده بودم كه به شما خدمت كنم و حال خود را ناتوان از خدمت مي‌دانم. اميد است كه در دو سال آينده فردي انتخاب شود كه بتواند خدمتگزار شما ملت خدايي باشد.”

امیدوارم که دیگر مقامات مملکتی همانطور که در گذشته آقای حسینیان را به عنوان الگوی آدمکشی قبول می کردند این توصیه ایشان را هم جدی بگیرند.

7 ماه ملت را تهدید کردید، در خیابان ها کشتید، در پستوهای زندان هایتان تجاوز کردید، 7 ماه گاز گرفتید و به خیال خود، ملت  را از گاز گرفته شدن ترساندید، 7 ماه سانسور کردید، 7 ماه مردم را عمله اجنبی خطاب کردید، 7 ماه با فتوشاپ، برای خود جمعیت استقبال کننده ساختید، اما همه تهدید هایتان نه تنها، کارگر نشد، بلکه کاتالیزوری گشت برای رسیدن به عدم مشروعیت کل نظامتان.
آقایان، اندکی این 7 ماه را بنگرید، همه تهدیدهایتان، کشتن هایتان، تجاوزهایتان، دستگیری هایتان، تنها نتیجه ملموسی که داشت، درخواست پس دادن رای را به درخواست مرگ بر اصل ولایت فقیه تبدیل نمود. راهپیمایی سکوتمان را به تسخیر شهر و فراری دادن مزدوران مبدل کرد. نتیچه فرمایش های بی خردانه تان، فقط شعله های خشم و کینه ملت را داغ تر کرد.
جدیدا از رهبر سابق و امام حسین مایه می نهید، چرا که به خوبی واقفید که نام یزید زمان، حتی همان جمعیت چند هزار نفری را برای خوردن “ساندیس” به خیابان نمی آورد.
قم را دیدید؟ همان شهر خون و قیامی که 31 سال تلاش کردید آنجا را حیاط خلوتتان نمایید. درباریتان را بر مصادر حوزه نشاندید، و عزیزان ملت را در خانه محبوس. اما دیدید که دیوار حیاط خلوتتان، در پای خروش مردم چنان شکافی برداشت که دیگر قم هم برایتان امن نیست.
خون ریختن روز عاشورا را یزید وار روا دانستید، و ماموران تان را رها نمودید تا مردم را پاره پاره نمایند. روی یزید را سفید کردید، چرا که او، حداقل با زنان سپاه حسین کاری نداشت.
اما این همه جنایت، چه سودی برای شما داشت؟ آیا معترضان تاج و تخت تان ترسیدند؟ نیروهایشان ریزش داشت؟ از ترس شما تقیه کردند؟ و یا لشکر یزیدیتان را در هم کوبیدند؟
آقایان کودتاچی، حال که بحران فروپاشی دستگاهتان چنان غیر قابل اجتناب گشته که در بیت ولی فقیه شماهم، غوغایی به پاست تا چگونه دارایی های غصب شده ملت را از کشور خارج نمایند، میخواهید نمایش مضحک مشروعیت را صحنه آرایی نمایید؟  گیرم که به زور بخشنامه و ساندیس و وام و مزد آنچنانی، عده ای  قلیل از حزب بادی ها را به خیابان کشیدید، و از بلندگوهای دروغ پردازیتان، شب را سفید جلوه دادید، آیا انتظار دارید، مردمی که در مقابل چشمان خود، شهادت هموطنانشان را دیده اند، مردمی که فرزندانشان شهید شده، مردمی که بستگانشان در تاریکخانه های کهریزکی شما مودر تجاوز قرار گرفته اند، حقیقت را به نمایش شما بفروشند؟
آقایان! شاه هم سال 57 تظاهرات ساندیسی ترتیب میداد، شاه هم میگفت ملت حامی شاه هستند، و به زودی این عده مواجیب گیر بیگانه را نابود خواهیم کرد، اما دیدید که عاقبت کارش به در به دری کشید. حداقل او جایی داشت که برود، شما به کجا خواهید رفت؟ روسیه یا سوریه؟ روسیه ای که در زمان فرمانروایی تان، بارها به کرات به شما خیانت کرده است و فقط ثروت ملت را از شما باج گرفته و در بزنگاه ها، شما را به حال خود رها نموده، یا سوریه ای که هم اکنون نیز دیگر با شما نیست؟
و سخنی با عمال کودتاچیان  که از گردن زدن دانشجویان با چاقو در روز روشن هم ابایی ندارند؛ رهبرانتان جیب های خود پر کرده اند، از حق ملت میلیارد ها دلار دزدیده اند، و ته مانده غذایشان را به جلوی شما ریخته اند. آیا فکر کرده اید که وقتی حیدرتان همچون عمر و عاص، عورت نظام را به مردم نشان میدهد تا مبادا، مردم او را بکشند، خطر شما  را در خود بلیعده است. به حیدرتان بنگرید، چگونه در حال دست و پا زدن در منجلاب سقوط است، تا شاید حساب کار دست شما هم بیاید. فکر نکنید که مثل 57، هر که فردای انقلاب ریش گذاشت، مردم بی خیالش شوند، شما هم میتوانید فردای سقوط حیدرتان سبز شوید، امااین مردم، حساب تک به تک شما را دارد، تا تک به تکتان را فردا به دادگاه ملی بسپارد. هر چه بیشترخشونت ورزید، بر جرمتان فزوده میشود و تقاص کارتان سنگین تر.
واقعیت آن است که ماجرای عاشورا ی کربلا دیگر تکرار شدنی نیست. اینجا ایران است نه کوفه. مطمئن باشید که پیروزی ما نزدیک است، و این مردم رشید از تجهیزات زرهی تان هم باکی ندارند، چرا که خود نسل جنگ و بمبارانی هستند که ارمغان شما بود. اما همین ملت، نارنجک بستند و زیر تانک رفتند تا پای صدامیان را از این خاک کوتاه نمایند، مطمئن باشید که  این بچه های جنگ و موشک باران،  تجهیزات زرهی شما را هم به آهن قراضه هایی مبدل ساخته و در موزه جنایات حکومت حیدرتان نگاه خواهد داشت، تا درس عبرتی باشد بر طاغیان تا بدانند، ایرانی، اهل کوفه نیست، که پشت یزید بایستد.

آقای خامنه ای!کسانی عکس را پاره کردند که در نمازجمعه از آنان طرفداری کردید. شما که هنوز یادتان نرفته در نماز جمعه به چه کسانی نزدیک تر هستید.
آنانی که امروز بر تن مجید، لباس زنانه میکنند، همان هایی هستند که کهریزک را مبدل به یک زندان نمادین از انسان ستیزی کردند. همان 63 درصدی که هرگز آنان را ندیدیم.

آقای خامنه ای! امروز 6 ماه از کودتا گذشته؛ همان کودتایی که عاملانش امروز عکس پاره میکنند و آتش میزنند. همان ها که ندا را میکشند و به توهم خودساخته، تهمتش را به دشمن میزنند. همانانی که سهراب ها را از سینه پاره میکنند. آنانی که برای بقای خود دست به هر کاری میزنند.فراموش نکنیداگر بنا باشد سپاه پاسداران در هرج و مرج،هر کار می خواهد بکند؛ هر جا چهار نفر باشند، برود و به آنان تعرض کند و مال مردم بگیرد، این سپاه،پاسدار اسلام نمی شود، این طاغوتی است به صورتی دیگر در آمده. مگر طاغوت چه بود ؟ طاغوت همین بود که جان و مال مردم در امان نبود در زمان او . اگر بنا باشد جان و مال مردم در این زمان هم از قوای انتظامیه در امان نباشد، این همان طاغوت است، منتها با صورت دیگر آمده بیرون و طاغوتی که به صورت مسلم بیرون بیاید، خطرش از آن طاغوت بدتر است . این منافق است . عذاب منافق ها بیشتر از عذاب کفار است.[ .صحیفه نور (امام خميني) ج 12 صفحه 408]
امروز شما به گفته همان امامی که ادعای ارادتش را دارید، از طاغوت بدتر هستید. یزید زمانید.
آیا فراموش کرده اید 72 شهیدی را که پس از انتخابات به فرمان شما، به خاک و خون کشیده شدند؟ نمی بینید که امروز دیگر همه جنایات شما را می بینند؟
آقای علی خامنه ای!
فرصت را هر روز از دست میدهید. فراموش نکنید همین ها که امروز از شما بت ساخته اند، در پایان کار، به فکر نجات خود خواهند بود و تنهایتان خواهند گذاشت.
هرگز دقت کرده اید به این آیه:
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْاْ إِلَى كَلَمَةٍ سَوَاء بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ فَإِن تَوَلَّوْاْ فَقُولُواْ اشْهَدُواْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ [3:64]
خداوند مى فرمايد: «و هيچ گاه به آنها دستورى داده نشده كه خدايان متعدد براى خود انتخاب كنند، بلكه به آنها دستور داده شده كه تنها يك معبود را بپرستند» [وَ ما أُمِرُوا إِلاّ لِيَعْبُدُوا إِلهاً واحِداً]
اما انسان هائى كه به شكل «بت» در مى آيند بر اثر خودكامگى، پيروان خود را به زنجير اسارت مى كشند و گرفتار همه گونه انحطاط و بدبختى مى گردانند.[ تفسیر نمونه، جلد7، صفحه 429.]
آقای خامنه ایً!
اگر به امام اعتقاد دارید، اکنون وقت بازگشت به مردم است. اگر به قرآن اعتقاد دارید، الان وقت بازگشت به مردم است؛ دیگر زمان زیادی باقی نیست؛ چون امروز ما همه با هم هستیم.

علی خامنه ای چه پدرم را زندان کند، چه آزاد، امروز یک جنایتکار به تمام معناست. آنکه هر روز می تواند دستور حمله به مردم را بدهد یا ندهد، دیگر جای شاه نشسته و جنایت او را کمتر یا بیشتر تکرار میکند. خامنه ای اما فراموش کرده که دوره قدرت، هرچند که به مذافش شیرین است، به زودی پایان میرسد؛ کسی که اگرچه خدا را پشت باتوم بسیجی پنهان نموده، اما به شخصه مسئول تمام خون هایی ست که ذوب شدگان ولایتش ریخته اند.او و خاندانش باید جواب سهراب ها و نداها را بدهند.

خامنه ای چه بخواهد و چه نخواهد، امروز یزید زمان شده، و خدای را در برابر حسین مظلومی نهاده که جوانان ایران سمبلش هستند.

خامنه ای، چه میدانست و چه نمیدانست، در روز 29 خرداد خود کشی سیاسی کرد. پس امروز هیچ کس را نمیتواند جز خود مقصر بداند؛او بت بزرگ ایران شده است. امروز دیگر بحث از انتخابات گذشته و مردم به دنبال این هستند که شاه دوم را به سزای عمل خود برسانند. حال آنکه او هر روز تعداد طرفدارانش، کمتر و ولایتش باطل تر میشود.

او چه انتخاب کرده باشد چه نکرده باشد، سگانی را به ریاست امور گذاشته که جواب حرف را با گاز زدن میدهند و مردم کشور را خس و خاشاک می نامند. از همین رو دیری نخواهد پایید که در پیشگاه ملت ایران سزای خودشیفتگی و قدرت پرستی اش را بپردازد.
خامنه ای امروز چه بیدار شود چه یک سال بعد، دیگر راهی برای بازگشت ندارد. او خود را به جای اینکه قهرمان ایران کند، بت ایران کرده؛ در تاریخ از او به عنوان یکی از بزرگترین دیکتاتورها نام برده خواهد شد.
خامنه ای چه بخواهد و چه نخواهد صدای پدر من از زندان، صدای آزادگی ست و نشانی ست از استقامت. بودنش در زندان، فقط نشان از کینه توزی مقام عظمای ولایت و سینه چاکان پرورش یافته در دستگاه قدرت او دارد.
خامنه ای چه باور کند چه نکند، اکنون شاه ایران است وفقط نامش به رهبر تغيير پیدا کرده است. همانطور که دانشجویان قزوین گفتند: “ما می گیم شاه نمی خوایم، اسمشو رهبر میذارن“.
با آنکه همه میدانند که عاقبت ستمگری سقوط است، اما گواه تاریخ آن است که دیکتاتورها همواره بر این باورند که سرنوشت شان با اسلاف شان یکی نخواهد بود؛ آنها در همین جهالت است که هیمنه و ابهت خویش را دریده بر برگ های سرنگونی می یابند و تا آنگاهی که تختشان با لرزش موج های انسانی جامعه از جا کنده شود، هر حرکت اعتراضی را کاریکاتوری ساخته دشمنان می پندارند.

باشد که گاه سرنگونی، فرق کاریکاتور و واقعیت را درک نمایند، تا درس عبرتی باشد برای دیکتاتوری در آینده، هرچند، سرنوشت اخلاف، جدا از اسلاف نخواهد بود.

.به روزهاي پيش از انتخابات كه فكر مي كنم اشك در چشمانم حلقه مي زند، نمي دانم اين اشك، اشك شوق است يا اشك بر مظلوميت برادران و خواهرانم. برادران و خواهراني كه با هزاران اميد و آرزو هر بعد از ظهر به خيابانها مي آمدند و با نمادهاي سبزشان ، با چشمان پر از شور و محبت شان به هم دست تكان مي دادند.

پسران و دختراني كه تا ديروز به هزاران چيز متهم بودند و دليل جلوگيري از حضور آزادشان در كنار يكديگر، انجام نشدن گناه اعلام ميشد. همه مردم شاهد بودند كه در بين اين خيل عظيم جمعيت نه متلكي بود و نه درگيري. همه براي يك اميد يك تحول عظيم آن هم در چهارچوب نظام جمهوري اسلامي ايران به خيابانها مي آمدندو براي كانديداي سبزشان تبليغ مي كردند.

خيلي ها بودند كه تا بحال يك بار هم راي نداده بودند و به قول خودشان شناسنامه هايشان پاكِ پاك بود. دانستن علت حضور همه اقشار جامعه در اين اجتماعات آنقدرها سخت نبود نه براي ما و نه براي اهالي حكومت. اين مردم از فشارها و تنگناها و گراني به ستوه آمده بودند ، از فقر مطلق بيشتر هموطنانشان ناراحت بودند، از بي آبرويي هاي بين المللي كه رئيس جمهور كشورشان هر روز بر تعدادش اضافه مي كرد شرمسار بودند، از اينكه مي ديدند نماينده رسمي كشورشان ايران با هفت هزار سال تاريخ و تمدن كهن كه تمام دنيا حسرت آن را مي خورد با كاپشن پاره و كهنه خود در مجامع عمومي و جهاني شركت مي كند احساس خجالت مي كردند، آنها از نماينده كشورشان بيزار بودند وقتي مي ديدندكفش او در اغلب اوقات حتي واكس هم ندارد.

اين مردم به دنبال راهي بودند كه ديگر احمدي نژاد نماينده كشور و فرهنگ و تمدن آنها نباشد، سهل الوصول ترين و بهترين راه براي اين كار شركت در انتخابات بود. انتخاباتي كه مي توانست سرنوشت آنها را تغيير دهد.

از گوشه و كنار دنيا اپوزوسيون هاي مختلف نظام شروع به تبليغ عليه انتخابات كردند، از يك سو گروهك رجوي اطلاعيه اي منتشر كرد و دستور(!) تحريم انتخابات را صادر كرد، در اروپا گروه هاي كمونيست كارگري هم در بيانيه هايي مردم را تشويق به تحريم مي كردند و از همه سرسخت تر اپوزوسيون سلطنت طلب لس آنجلسي دعوت به تحريم انتخابات در ايران مي كرد. همه آنها رسانه هاي كاغذي و تصويري هم داشتند و در تلويزيون هايشان با ساخت برنامه هاي مختلف سعي در تخريب كانديداهاي انتخابات دهم رياست جمهوري داشتند. جالب ترين نكته اي كه وجود داشت تخريب مهندس موسوي توسط شهرام همايون مدير تلويزيون كانال يك بودكه در برنامه هاي ساعتي خود در شبكه هاي كانال شش و كانال جديد كه متعلق به حزب كمونيست كارگري بود از هيچ تلاشي دريغ نمي كرد تا همه دوران نخست وزيري مهندس موسوي را زير سوال ببرد و تمام اتفاق هاي سال شصت را گردن مهندس بياندازد. نكته قابل تامل در اين بين اين بود كه شهرام همايون كه تا قبل از اين دوران، احمدي نژاد را عامل تمام بدبختي هاي كشور مي دانست هيچ سخني در ارتباط با احمدي نژاد به زبان نمي آورد و چه خوب به مردم ثابت مي كرد با حضور مهندس موسوي در راس مسند اجرايي كشور، مشكلات اقتصادي كاهش خواهد يافت و آن جناب ديگر بهانه چنداني نخواهد داشت تا با تحريك احساسات عمومي ، از مردم پول بگيرد.

دامنه اين تحريم ها حتي به بعضي خوانندگان هم سرايت كرد تا جايي كه ابراهيم حامدي معروف به ابي ،‌ با خواندن قطعه اي به نام از اين تصميم مي ترسم و با تقسيم بندي كانديداها به بد و بدتر با زيركي بحث تحريم را تقويت مي كرد.

در همين روزها مناظره هاي كانديداها در صدا و سيما آغاز شده بود كه خود محلي بود براي بيان عقايد و طرح برنامه ها كه متاسفانه به جاي اينكه رئيس جمهور از دوران چهارساله خود دفاع كند و براي چهار سال آينده برنامه هايش را اعلام كند تبديل به محلي شد كه دريدگي و بي حيايي احمدي نژاد براي همه آشكار گردد آنجا كه همه دوران قبل از خود را نفي كرد و زير سوال برد، آنجا كه صحنه گردان انتخابات را هاشمي ، و پسرانش را دزد معرفي كرد ، آنجا كه دولت اصلاحات را عامل رانت خواري اعلام كرد، آنجا كه نام افرادي چون ناطق نوري را آورد، آنجا كه در نهايت بي شرمي و بي حيايي از خانمي صحبت مي كرد كه گويي آس خود را قرار است در برابر ميرحسین موسوي رو كند. خيلي ها يك لحظه فكر كردند الان قرار است پرونده اي اخلاقي از مهندس رو شود. كه همگان ديدند سوقات آقاي سعيدلو از ميان ميليونها پرونده بايگاني شده چه مسئله پوچ و مسخره اي بود.

متخصصان امر برنامه سازي تلويزيون به خوبي دليل صداي لرزان ميرحسين را در آن مناظره مي دانستند، مهندس در آن شب استرسي نداشت چون به قول خودش چيزي نبود كه قرار باشد رو شود پرونده اي كه پاك است چه باك از اينكه باز شود. اما حكايت آن صداي بريده بريده و لرزان مهندس اينچنين بود كه صدابردار محترم سازمان، آمبيانس را در ميكروفون يقه اي ميرحسين بسيار بالا برده بود تا صداي نفس هاي مهندس همراه با استرس به نظر آيد.

اما دقايق پاياني مناظره موسوي و كروبي آنجا كه موسوي مشت خود را بر روي ميز كوبيد و تاكيد كرد كه بنده يك فرد انقلابي هستم و نشان داد كه تا آخر از حقوق ملت دفاع خواهد كرد. آن شب يكي از خاطره انگيزترين شب هاي زندگي سياسي ايرانيان شد. شبي كه مردم بعد از مدتها احساس كردند يك نفر حرف دل آنها را در رسانه ميلي بيان كرده است. آنچنان انرژي بي نظيري به مردم تزريق شد كه همه را مصمم تر كرد تا به صداقت و پاكي راي دهند و جلوي كج روي ها و ناداني هاي رايج را بگيرند.

مردم ايران اما فقط به دنبال شركت در انتخابات بودند، انتخاباتي كه فكر مي كردند آزاد است و راي آنها شمرده خواهد شد. همه به پاي صندوق هاي راي رفتند نه فقط در ايران بلكه در تمامي نقاط دنيا. هرجا سفارت بود هرجا كنسولگري يا دفتر نمايندگي بود مردم به آن نقاط مي رفتند و راي سبزشان را به صندوق مي انداختند. چه بسيار بودند مخالفين عملكرد جمهوري اسلامي در خارج از كشور كه براي اولين بار در سي سال گذشته به پاي صندوق راي مي رفتند.

حوزه هاي راي گيري در ايران حكايتي ديگر داشت، اولين بار بود كه مردم با ديدن صف هاي طولاني به وجد مي آمدند، اينها همان مردمي بودند كه از ايستادن در صف پنج يا شش نفره نانوايي هم بيزار بودند. در ميان صفوف مردم چشمان بسياري را ميشد ديد كه با اميد به همديگر نگاه مي كنند انگار يك شادي و پيروزي ملي در پيش بود. يك پيروزي بزرگ كه مردم را به خيابان بريزد و ساعتها به پايكوبي بپردازند.

آنها حتي بنا بر توصيه بزرگان اصلاح طلب ، هيچ گونه نماد سبزي هم به همراه نياورده بودند ، تمام قوانين حوزه هاي راي گيري را رعايت مي كردندو با انداختن راي شان در صندوق بي سرو صدا از محل راي گيري خارج مي شدند. آنها به اين باور رسيده بودند كه نخست وزير دوران امام اين مرد روزهاي سخت كه در بمباران هاي صدام هم نگذاشته بود مردم طعم فقر را بچشند، خواهد توانست كشور را بسازد و ايران و ايراني را سربلند كند.

حاكمان از همان ساعتهاي ابتدایی راي گيري به تكاپو افتاده بودند تا كارشكني كنند. كارت هاي ناظرين كانديداهاي اصلاح طلب را يا صادر نكرده بودند يا مشخصات آنها را اشتباه درج كرده بودند، در موارد بسياري براي آقايان عكس خانم و براي خانمها عكس آقايان الصاق شده بود. عده اي هم اصلا اجازه ورود پيدا نكردند. از طرف ديگر در شبكه تلفن همراه اختلال ايجاد شده و سرويس هاي پيام كوتاه (اس ام اس) به كلي قطع شده بود. تعداد زيادي از مردم را بدليل نبود تعرفه (برگه راي) به داخل حوزه ها راه ندادند. در صورتي كه آمار رسمي وزارت كشور نشان مي داد چه مقدار تعرفه اضافي براي اين دوره پيش بيني و چاپ شده بود. در مناطق بسياري در شهر تهران ازجمله حسينيه ارشاد و سعادت آباد و شهرك غرب بخشي از مردم به اين دليل موفق به راي دادن نشدند.

شب شد و مردم فكر مي كردند در محل هاي راي گيري ، برگزاركنندگان انتخابات مشغول شمردن راي آنها هستند. مهندس موسوي بر طبق نتايج اوليه اي كه از صندوق هاي راي توسط ناظرين مخابره شده بود در يك كنفرانس رسانه اي اعلام پيروزي كرد. خيلي ها تا صبح بيدار بودند و منتظر اعلام نتايج. چشممان را دوخته بوديم به مونيتور كامپيوتر و صفحه تلويزيون. شبكه خبر صدا و سيما آمار لحظه به لحظه از وزارت كشور پخش مي كرد. قبل از اينكه از نتايج آراء متعجب باشيم از سرعت شمارش متعجب بوديم. نتايج تا صبح اعلام شد و فقط خدا مي داند كه چه حس و حالي داشتيم. چطور مي توانستيم باور كنيم محمود احمدي نژاد 24 ميليون راي آورده باشد. چطور مي توانستيم باور كنيم مهدي كروبي در خيلي از شهرها حتي يك راي هم نياورده باشد. چطور مي توانستيم باور كنيم درصد بالايي كه در اين دوره به تعداد راي ها اضافه شده بود براي رشد اقتصادي و ارزاني مفرط و سربلندي كشور و نظام در جهان به پاي صندوق هاي راي آمده اند و به احمدي نژاد راي داده اند. آيا 22 ميليون راي اي كه در سال 76 و 80 به سيد محمد خاتمي داده شده بود همگي احمدي نژادي شده بودند؟ آيا آن چند ميليون راي اي كه مهدي كروبي در انتخابات سال 84 بدست آورده بود همگي دشمن او شده بودند؟ به كدامين دليل و برهان؟ آيا وقتي شيخ از همه اقليت هاي ديني و حتي بهائيان حمايت مي كند و حق زندگي و تحصيل را براي آنان محترم مي شمارد آنها به احمدي نژاد راي داده اند؟ آيا آن مردمي كه در زير بمباران جنايتكارانه صدام و در اوج بحران هاي مالي كه گريبانگير كشور بود فراموش كرده اند كه در آن مقطع در فواصل زماني كوتاه كوپن هاي گوشت و مرغ به وفور اعلام ميشد؟ آيا اين مردم يادشان رفته بود دولت موسوي هزينه جنگ را پرداخت مي كرد و در عین حال كشورهاي جهان نفت ما را نمي خريدند باز اين موسوي و سياست هايش بود كه كشور را از آن جهنم سوزان نجات داد.

اين مردم با همه گراني ها به احمدي نژاد راي داده اند؟

شوك و حيرت جامعه را فرا گرفت، كسي جرات نداشت در خيابان به صورت ديگري نگاه كند، چهره ها همه برافروخته و آماده انفجاربود. هنوز كسي نمي دانست چه روزهاي تلخي در پيش است. موسوي و بعد از او كروبي با صدور بيانيه هايي اعلام كردند كه از حقوق ملت دفاع خواهند كرد. اين دو بيانيه ابتدايي قلب ها را كمي آرام كرد ولي تجمع رئيس دولت كودتا و اندك هوادارانش كه از پادگان ها به ميدان وليعصر آمده بودند محلي شد براي به تمسخر گرفتن مردم. به طوريكه محمود احمدي نژاد اكثريت مردم را خس و خاشاك ناميد. همين قضيه زمينه ساز حركت ميليوني مردم در روز 25 خرداد ماه شد كه مردم شريف كه يقين داشتند حقشان تضييع گرديده به خيابانها بيايند و اعتراض خود را با سكوت نشان دهند. دولت كودتا واكنش نشان داد و بسياري از مردم بيگناه را به گلوله بست. دوستي كه در ساعات پاياني آن تجمع شركت كرده بود اينطور بيان مي كرد:

((در ساعات آخر كه هوا رو به تاريكي رفت و ميدان آزادي محاصره شد و صداي بي امان شليك كودتاچيان سكوت معترضين را مي شكست، اشهد خود را خواندم و آماده مرگ شدم ، ناگهان چشمم به بناي برج آزادي افتاد قطره هاي اشك يكي پس از ديگري بر روي گونه هايم مي غلتيد، چرا كه من در ميدان آزادي پايتخت كشورم حتي اين آزادي را هم نداشتم كه با سكوت راه بروم و حق خود را مطالبه كنم ، اي كاش اسم اين ميدان چيز ديگري مي بود))

4 روز بعد يعني 29 خرداد اعلام شد كه مقام معظم رهبري نماز جمعه را اقامه خواهند كرد، همگي منتظر بوديم ببينيم ايشان چه مي خواهد بگويد، همه انتظار داشتند ايشان در اين مقطع حساس تاريخي و با ديدن آن جمعيت ميليوني كه باقر قاليباف شهردار تهران آن را بيش از سه و نيم ميليون نفر اعلام كرده بود، به خود آمده و طرف مردم را بگيرد. خيلي خام و خوش خيال بوديم. آنچنان خطبه هاي كوبنده اي در آن نماز جمعه ايراد شد كه مطمئن شديم ايشان از مواضع خود كوتاه نخواهد آمد. صحبت هاي ايشان چراغ سبزي بود براي نيروهاي سپاه پاسداران و بسيج كه درست فرداي آنروز چه بسيار جوانان پاك و بي گناه همچون ندا آقا سلطان را در خاك و خون بغلتانند و به شهادت برسانند.

آقاي خامنه اي

تا قبل از اين روز هيچ كس با شما و حكومت اسلامي تان به اين صراحت سر دشمني و كينه جويي نداشت، همه انتظار مي كشيدند كه با دستور تجديد انتخابات توسط شما ، از سيد علي خامنه اي بت بسازند. به خدا اشتباه نمي كنم مستطابعالي به خوبي عنايت داريد كه ملت ما در بت ساختن يد طولايي دارند. چرا نخواستيد بت جواناني باشيد كه امروز فرياد مرگ بر ديكتاتور و مرگ بر خامنه اي سر ميدهند. اين جوانان آماده بودند صفحاتي از تاريخ كه قرار بود نام شما در آن حك شود را به رنگ سفيد درآورند. آيا فكر نمي كنيد راه را اشتباه آمديد؟

آقاي خامنه اي

اي ولي امر مسلمين جهان اي مقام معظم رهبري!اين عناوين براي شما خيلي جذاب است. چه شد كه خودتان به دست خودتان اين القاب را از خود سلب نمودید؟ شما كه اين همه دم از آسيب نرسيدن به نظام مي زنيد، آيا محمود احمدي نژاد ارزش اين را داشت كه همه چيز حكومت را فداي او كنيد؟ آيا تا بحال كتاب تاريخ را ورق زده ايد؟ تاريخ پر است از امثال محمدرضا پهلوي ها ، هيتلرها ، استالين ها ،‌صدام ها و ميلوشويچ ها..

همه آنها روزي فكر مي كردند قدرت مطلق هستند و با زور و اسلحه و كشتار مي توانند به حكومت خود ادامه دهند، چه رسد به اين حكومت كه پا را هم فراتر نهاده و تجاوز به دختران و پسران را هم به پرونده خود افزوده است.

آقاي خامنه اي

محمدرضا پهلوي هم القاب بسيار داشت، شاهنشاه آريامهر ، اعلي حضرت همايوني! چرا با يادآوري او در ذهن به ياد شما مي افتيم؟ چرا قدم در راه او نهاده ايد؟ او هم صداي اعتراضات مردم را نشنيد و نشنيد، زماني شنيد كه خيلي دير شده بود و كار از كار گذشته بود. كمي با خود فكر كنيد. در آن خلوت شاعرانه اي كه دوستان سابقتان تعريف مي كنند. بنشينيد و كمي بيانديشيد شايد هنوز فرصتي باشد. شايد اينبار شما از تخت كنار زده شويد ولي ممكن است هنوز عده اي باشند كه تلاش كنند ملت شما را ببخشد.

آقاي خامنه اي

دير يا زود و به قول رئيس جمهور قانوني مان مهندس موسوي بلكه به امید خدا خيلي زود ، ملت ايران به پيروزي خواهند رسيد و سرنوشتي نامعلوم در انتظار شما خواهد بود. آن روز نزديك است. آيا نديديد در روز 13 آبان چطور بنر شما را پاره كردند و با خشم بر روي آن راه مي رفتند؟ اين مسائل قرار نبود اتفاق بيافتد. خودتان خواستيد ، ما فقط آمده بوديم انتخاب كنيم انتخابي درست و به صلاح كشور، شما اين انتخاب را تبديل كرديد به انقلاب. شايد اگر آيت الله خميني زنده بود اين انقلاب پيش رو را انقلاب سوم مي ناميد چرا كه ما معتقديم اگر در اين كشور بخواهيم كسي را ضد انقلاب و ضد نظام جمهوري اسلامي معرفي كنيم، قطعا شما و اطرافيانتان در صدر ليست قرار داريد زیرا ما به هر كدام از منابع و اسناد اهداف انقلاب 57 كه مراجعه مي كنيم شما دقيقا برعكس آن را در اين بيست سال گذشته عمل كرده ايد.

آقاي خامنه اي

نمي دانم چرا در انتهاي اين نوشته شما را خطاب قرار دادم! اما بدانيد كه حق به حق دار خواهد رسيد و چشم مردم ايران به زودي روشن خواهد شد.

آقای خامنه ای

شما خود گفته اید : سرنوشت همه زورگويان سقوط است

رهبر معظم جمهوری اسلامی اخیرا در بیانات خود“انتقاد“را امری معمولی و آزاد عنوان کردند.هرچند که شمارزیادی از روشنفکران و دگر اندیشان در حال پس دادن تاوان خود در زندان بسر می برند ولی اکنون که ایشان انتقاد را موضوعی عادی بشمار آوردند،زبان به انتقاد می گشایم.

حضرت آقای خامنه ای،انتقاد من به شما این است که گناه پدر من چیست که با وجود بیماری و دنده شکسته در زمان بازداشت بدون هیچ گناهی درزندان است و حتا اجازه تماس تلفنی با خانواده اش را ندارد؟گناه پدر من چیست که پس از چندین سال خدمت صادقانه در خبرگزاری و وزارت ارشاد باید در زندان 18کیلو وزن کم کند؟

جناب آقای خامنه ای،انتقاد من به شما این است که جایگاه روحانیت شیعه راتا حدی تنزل داده اید که فرمانده سپاه به خود اجازه می دهد “نماز” که ستون و از واجبات دین است تا حد حفظ نظام پایین آورد و فتوا صادر کند.آیا گفتن چنین سخنی از زبان یک نظامی جایز است؟اگر هست پس وظیفه مراجع تقلید و روحانیون چیست؟

حضرت آقای خامنه ای،به شما انتقاد دارم چرا که با وجود اثبات تجاوز به دستگیر شدگان رویداد های پس از انتخابات سکوت کردید و هنگامی که عکاس خبرگزاری تحت امر خودتان(فارس)که بر حسب تصادف در کهریزک بوده و رخدادهای جنایتبار آنجارا در حضور شما با گریه نقل کرده تنها بر پیشانی کوبیده و اظهار تاسف کردید!

جناب آقای خامنه ای،انتقاد من به شما این است که با وجود دستور صریح خودتان به رئیس دروغگوی دولت کودتا مبنی بر برکناری مشایی که داستان خرافه گری اش بر کسی پوشیده نیست نه تنها برکنار نشده بلکه مناصب بالاتری به وی هدیه شده و شما باز سکوت کردید.

حضرت آیت الله العظمی خامنه ای،انتقاد من به شما این است که راه را برای سرکوب ایرانیانی که بدون خشونت دست به اعتراض آرام زدند،باز گذاشتید.آیا می دانید که نیروهای لباس شخصی و ضد شورش شما هنگام کتک زدن پیرزنان و پیر مردان رکیک ترین فحاشی ها را نثار مردم می کنند؟ حتما میدانید که گناه آنان تنها اعتراض به آرایی بود که توسط دولت محبوب شما دزدیده شده بود.

آقای خامنه ای،انتقاد من به شما این است که از ترس دشمن فرضی خود،آمریکا،میهن عزیز ما را در چنگال روسیه انداخته اید.مطمئن باشید هرگاه منافع آنان ایجاب کند دست حمایت خود را از سر شما بر خواهند داشت.

مقام معظم رهبری،از شما انتقاد می کنم چون در ایران زندگی نمی کنم که اگر می کردم مانند آرش میر صیافی که در وبلاگ اش تنها نوشته بود:آقای خامنه ای مارا هم مانند کودکان غزه دوست داشته باشید، در خاک آرمیده بودم.

جناب آقای خامنه ای به شما انتقاد دارم چون قدر خون شهدای انقلاب و جنگ تحمیلی را که عموی من نیز یکی از آنان است ندانستید و حتما خبر دارید که خانواده ها و فرزندان بسیاری از شهدا و سرداران شهید به شیوه اداره کشور توسط یک کذاب انتقادات بی شمار دارند و باز حتما می دانید که درصد دینداری بسیاری از مردم نزول چشمگیری داشته است.

حضرت آقای خامنه ای،به شما انتقاد دارم چون به دست نشاندگان خود اجازه داده اید حکومت شمارا با حکومت امام علی(ع) قیاس کنند و مرتبه شما را با امیر مومنان برابر کنند.اگر به راستی شان شما با ایشان برابر است آن را اعلام کنید و اگر نیست که حتما نیست!به مدیحه سرایان خود امر کنید دست ازاین کار بردارند چرا که پیامبر اسلام(ص) فرمود:به دهان متملقان خاک بپاشید.

آقای خامنه ای نقد من به شما این است که دستگاه قضایی ایران را روز به روز بیشتر به سقوط می برید نمونه آن اینکه قاضی پرونده پدرم به وی اجازه تماس تلفنی و ملاقات حضوری با خانواده اش را صادر کرده ولی بازجویان پدرم بدلیل اینکه او نیز به شما انتقاد دارد دستور قاضی را به هیچ می انگارند.

حضرت آقای خامنه ای،به شما نقد دارم چراکه حتما می دانید عواملتان اگر کسی شمارا با عنوان حضرت آیت الله العظمی خامنه ای یا رهبر معظم انقلاب خطاب نکند به جرم توهین به مقام عظمای ولایت بازداشت و مورد شدید ترین توهین ها و شکنجه ها قرار می دهند.

جناب آقای خامنه ای،به شما نقد دارم چون آمران جنایات اخیر را از کا بر کنار و به سزای اعمال ننگین شان نرساندید،قانون اساسی کشور را به ویترین برده اید و هر آنچه را که به مذاق خوش دارید،جاری و آنجایی که به نفع منتقدان است به فراموشی سپرده اید.

و در پایان سخن و نه انتقاد، اینکه آقای خامنه ای اگر جرات انتقاد پیدا کردم اینکه در ایران نیستم که اگر بودم بهترین جا در کنار پدر بودن بود.

جناب آقای خامنه ای:«سرنوشت همه زورگویان سقوط است»

جناب آقای خامنه ای:

“كسانى كه كافر شدند، براى آنان تفاوت نمى‏كند كه آنان را (از عذاب الهى) بترسانى يا نترسانى; ايمان نخواهند آورد. (6)

خدا بر دلها و گوش هاى آنان مهر نهاده; و بر چشمهايشان پرده‏اى افكنده شده; و عذاب بزرگى در انتظار آنهاست. (7)

گروهى از مردم كسانى هستند كه مى‏گويند: «به خدا و روز رستاخيز ايمان آورده‏ايم.» در حالى كه ايمان ندارند. (8)

مى‏خواهند خدا و مؤمنان را فريب دهند; در حالى كه جز خودشان را فريب نمى‏دهند; (اما) نمى‏فهمند. (9)

در دل هاى آنان يك نوع بيمارى است; خداوند بر بيمارى آنان افزوده; و به خاطر دروغ هايى كه مي گفتند، عذاب دردناكى در انتظار آنهاست. (10)

و هنگامى كه به آنان گفته شود: «در زمين فساد نكنيد» مى‏گويند: «ما فقط اصلاح‏كننده‏ايم س‏ذللّه! (11)

آگاه باشيد! اينها همان مفسدانند; ولى نمى‏فهمند. (12)

و هنگامى كه به آنان گفته شود: «همانند (ساير) مردم ايمان بياوريد!» مى‏گويند: «آيا همچون ابلهان ايمان بياوريم؟!» بدانيد اينها همان ابلهانند ولى نمى‏دانند! (13)

و هنگامى كه افراد باايمان را ملاقات مى‏كنند، و مى‏گويند: «ما ايمان آورده‏ايم!» (ولى) هنگامى كه با شيطان هاى خود خلوت مى‏كنند، مى‏گويند: «ما با شمائيم! ما فقط (آنها را) مسخره مى‏كنيم!» (14)

خداوند آنان را استهزا مى‏كند; و آنها را در طغيانشان نگه مى‏دارد، تا سرگردان شوند. (15)

آنان كسانى هستند كه «هدايت‏» را به «گمراهى‏» فروخته‏اند; و (اين) تجارت آنها سودى نداده; و هدايت نيافته‏اند. (16)

آنان (منافقان) همانند كسى هستند كه آتشى افروخته (تا در بيابان تاريك، راه خود را پيدا كند)، ولى هنگامى كه آتش اطراف او را روشن ساخت، خداوند (طوفانى مى‏فرستد و) آن را خاموش مى‏كند; و در تاريكي هاى وحشتناكى كه چشم كار نمى‏كند، آنها را رها مى‏سازد. (17)

آنها كران، گنگ ها و كورانند; لذا (از راه خطا) بازنمى‏گردند! (18)

يا همچون بارانى از آسمان، كه در شب تاريك همراه با رعد و برق و صاعقه (بر سر رهگذران) ببارد. آنها از ترس مرگ، انگشتانشان را در گوش هاى خود مى‏گذارند; تا صداى صاعقه را نشنوند. و خداوند به كافران احاطه دارد (و در قبضه قدرت او هستند). (19)”

جناب آقای خامنه ای:

«سرنوشت همه زورگویان سقوط است».

سوریه مبارکه بقره آیه ۶ الی ۱۹

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡهِمۡ ءَأَنذَرۡتَهُمۡ أَمۡ لَمۡ تُنذِرۡهُمۡ لَا يُؤۡمِنُونَ (٦) خَتَمَ ٱللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمۡ وَعَلَىٰ سَمۡعِهِمۡ‌ۖ وَعَلَىٰٓ أَبۡصَـٰرِهِمۡ غِشَـٰوَةٌ۬‌ۖ وَلَهُمۡ عَذَابٌ عَظِيمٌ۬ (٧) وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَقُولُ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَبِٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأَخِرِ وَمَا هُم بِمُؤۡمِنِينَ (٨) يُخَـٰدِعُونَ ٱللَّهَ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَمَا يَخۡدَعُونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمۡ وَمَا يَشۡعُرُونَ (٩) فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ۬ فَزَادَهُمُ ٱللَّهُ مَرَضً۬ا‌ۖ وَلَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمُۢ بِمَا كَانُواْ يَكۡذِبُونَ (١٠) وَإِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَا تُفۡسِدُواْ فِى ٱلۡأَرۡضِ قَالُوٓاْ إِنَّمَا نَحۡنُ مُصۡلِحُونَ (١١) أَلَآ إِنَّهُمۡ هُمُ ٱلۡمُفۡسِدُونَ وَلَـٰكِن لَّا يَشۡعُرُونَ (١٢) وَإِذَا قِيلَ لَهُمۡ ءَامِنُواْ كَمَآ ءَامَنَ ٱلنَّاسُ قَالُوٓاْ أَنُؤۡمِنُ كَمَآ ءَامَنَ ٱلسُّفَهَآءُ‌ۗ أَلَآ إِنَّهُمۡ هُمُ ٱلسُّفَهَآءُ وَلَـٰكِن لَّا يَعۡلَمُونَ (١٣) وَإِذَا لَقُواْ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ قَالُوٓاْ ءَامَنَّا وَإِذَا خَلَوۡاْ إِلَىٰ شَيَـٰطِينِهِمۡ قَالُوٓاْ إِنَّا مَعَكُمۡ إِنَّمَا نَحۡنُ مُسۡتَہۡزِءُونَ (١٤)ٱللَّهُ يَسۡتَہۡزِئُ بِہِمۡ وَيَمُدُّهُمۡ فِى طُغۡيَـٰنِهِمۡ يَعۡمَهُونَ (١٥) أُوْلَـٰٓٮِٕكَ ٱلَّذِينَ ٱشۡتَرَوُاْ ٱلضَّلَـٰلَةَ بِٱلۡهُدَىٰ فَمَا رَبِحَت تِّجَـٰرَتُهُمۡ وَمَا كَانُواْ مُهۡتَدِينَ (١٦) مَثَلُهُمۡ كَمَثَلِ ٱلَّذِى ٱسۡتَوۡقَدَ نَارً۬ا فَلَمَّآ أَضَآءَتۡ مَا حَوۡلَهُ ۥ ذَهَبَ ٱللَّهُ بِنُورِهِمۡ وَتَرَكَهُمۡ فِى ظُلُمَـٰتٍ۬ لَّا يُبۡصِرُونَ (١٧) صُمُّۢ بُكۡمٌ عُمۡىٌ۬ فَهُمۡ لَا يَرۡجِعُونَ (١٨) أَوۡ كَصَيِّبٍ۬ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ فِيهِ ظُلُمَـٰتٌ۬ وَرَعۡدٌ۬ وَبَرۡقٌ۬ يَجۡعَلُونَ أَصَـٰبِعَهُمۡ فِىٓ ءَاذَانِہِم مِّنَ ٱلصَّوَٲعِقِ حَذَرَ ٱلۡمَوۡتِ‌ۚ وَٱللَّهُ مُحِيطُۢ بِٱلۡكَـٰفِرِينَ (١٩)

As for the Disbelievers, Whether thou warn them or thou warn them not it is all one for them; they believe not. (6) Allah hath sealed their hearing and their hearts, and on their eyes there is a covering. Theirs will be an awful doom. (7) And of mankind are some who say: We believe in Allah and the Last Day, when they believe not. (8) They think to beguile Allah and those who believe, and they beguile none save themselves; but they perceive not. (9) In their hearts is a disease, and Allah increaseth their disease. A painful doom is theirs because they lie. (10) And when it is said unto them: Make not mischief in the earth, they say: We are peacemakers only. (11) Beware ! They indeed the mischief-makers. But they perceive not. (12) And when it is said unto them: believe as the people believe, they say: shall we believe as the foolish believe? Beware ! They indeed are the foolish. But they know not. (13) And when they fall in with those who believe, they say: We believe; but when they go apart to their devils they declare: Lo! we are with you; verily we did but mock. (14) Allah (Himself) doth mock them, leaving them to wander blindly on in their contumacy. (15) These are they who purchase error at the price of guidance, so their commerce doth not prosper, neither are they guided. (16) Their likeness is as the likeness of one who kindleth fire, and when it sheddeth its light around him Allah taketh away their light and leaveth them in darkness, where they cannot see, (17) Deaf, dumb and blind; and they return not. (18) Or like a rainstorm from the sky, wherein is darkness, thunder and the flash of lightning. They thrust their fingers in their ears by reason of the thunder-claps, for fear of death, Allah encompasseth the disbelievers. (in His guidence) (19)

کسانی كه امروز دم از دموکراسی کامل میزنند حتی بر کهنه خود نیز نمیتوانند مسلط باشند. همان ها كه میگویند ما تقلب نکرده ایم.

امروز با زن و بچه خود با تقلب بر خورد میکنند.

آیا واقا کسی كه نمی تواند خانه خود را اداره کند توانایی مشاوره در امور کشور را دارد؟ کسی كه امروز از زن و بچه خود بی خبراست از آنچه در کشورش می گذرد چه میداند؟ آنها كه خود را صاحب ایران میدانند همان ها هستند كه دختر خود را فریب خورده میدانند.

ولی فریب خورده کیست؟چه کسی میتواند لقب فریب خورده را به دیگران بدهد؟ آیا همان کسی كه فریب کودتا چیان را خورده و ناموس خود را رها کرده تا بتواند به مردمش ظلم کند فریب نخورده است؟

آیا قبل از ساخت وطن نباید خانواده را ساخت تا نسل من كه سوخته جنگ است بتوانیم آینده کشور را به دست بگیریم؟ چرا ما را فریب خورده می نامند آیا ترس از آن دارند كه ببینیم كه بر کاشانه ام چه ظلمها کرده اند، چگونه میراث این خاک را یکی یکی از بین می برند؟

اینها كه مارا فریب خورده میدانند چه انتظاری از ما دارند؟ آیا واقعا انتظار دارند كه چشم بسته و کورکورانه راه غلط آنها را ادامه دهیم؟

دادستانی كه خود نمیتواند جلوی رفتار خود را بگیرد و بر اعصاب خود مسلط باشد و قندان پرت میکند و مخالفانش را گاز می گیرد از ما انتظار دارد كه به او گوش فرا دهیم و از او درس زندگی بیاموزیم؟ کسانی كه نمیتوانند در یک گفتگوی ساده با زبان نظرشان را به کسی بفهمانند چطور می توانند دیگران را اغتشاش گر بنامند این است كه «سنگها را بسته اند و سگها را گشاده».

چگونه است كه ۲ میلیون نفر را دشمن محسوب می کنید و چشم بسته و کور کورانه به دنبال کسی باشیم كه سکوی نماز را به سکوی جنگ تبدیل میکند و دستور حمله به مردم را میدهد آیا واقا شما خود را اینقدر صاحب کشور میدانید كه حق به مخالف نمیدهید كه کوچکترین اعتراضی داشته باشد؟

حالا كه در روز ایران(قدس) مردم ترس وجودتان را برداشت و دیدید كه این مردم هستند كه کنار نمی روند به خود اجازه میدهید كه همه را خارجی محسوب کنید. به غیر از شخص شما هیچ کس بیگانگان را اجازه نمیدهد تا به مردم ایران بی احترامی کند.

شما کودتاگران كه ثابت کردید كه کشور و مردم خود را می فروشید خود را در بن بست می بینید و ترس تمام وجودتان را فراگرفته ترسی كه صدای شما را به لرزه در می آورد در نماز جمعه اعتراف می کنید كه شبها خواب ندارید چون جان مردم را کوچک شمردید. همان هایی هستید كه راه را کج رفتید و اینک به ته خط رسیدید کسانی كه از رنگ سبز میترسند از مردم وحشت دارند. چرا که مردم راه را از بیراهه شناختند.

دروغ و ترس دو خاصیت شماست و در دروغ های خود از ترس غرق شده اید. بعد از ۴ ماه میترسید و ما را فریب خورده و دشمن مینامید. این را بدانید كه دشمن و فریب خورده شمائید شما كه غرور و خود بینی جلوی چشم و گوش شما را گرفته است زود تر بیدارشوید و تا نفسی باقیست صدای مردم كه با هم هستند را بشنوید كه همه میدانند سرنوشت همه دروغ گویان سقوط است».«

وطن چه پرمعناست و چه پرافتخار. وطنم ایران زیباست و سرشاراست از تاریخي غني و تمدني باشكوه و قدرتي مثال زدني.

نام ايران در تاريخ همواره با عظمت و بزرگي ياد شده است ولي امروز بازيچه کودتاچی كوچكي است. كودتاچي كوچكي كه وقتی‌ ۲۰ دقیقه وقت دارد تا از ایران بگوید حتا یک کلمه از بزرگی‌ و تمدن ایران به خاطر يا زبانش نمي آيد. به راستی‌ که وطن‌فروشی احمدي نژاد. زماني كه مي تواني از دستاورد هاي تاريخي اين ملت و سرزمين بگويي، زماني كه تمامي همقطارانت در كسب بزرگي و بزرگنمايي آن چه هستند يا حتي نيستند در يكديگر سبقت مي گيرند، تو‌ در مورد ديگران مي گويي.‌ واقعاً كه وطن‌فروشی.

وقتی‌ به جای عکس هموطنان در خاک و خون كشيده ام، نماد آزادي تو یک نفر خارجي ست، وطن‌فروشی. هنگامي كه به جای عذرخواهی‌ از ملت بزرگ ایران، دم از کوچکی مخالفانت می‌زنی،‌ وطن‌فروشی.

زمانی‌ که تاریخ كهن ایران را تمدن نمی‌دانی، زمانی‌ که اشتباه‌های مكرر تو و متخصصان (!) همراهت موجب می‌شود که آثار باستانی ایران به تزلزل در آید، چه کسی‌ را می‌توان وطن‌فروش‌تر از تو نامید؟

بیست دقیقه حرف زدی؛ نه از ایران بلکه از فلسطین. ۲۰ دقیقه حرف زدی؛ نه از تاریخ ایران بلکه از تاریخ فلسطین. حرف زدی و مردم رفتند. از آمریکا تا لبنان. تو ماندی و سالني خالی،‌ پر از دروغ. تو و هیأت ۱۲۰ نفره اي که از تعداد کسانی‌ که در سازمان ملل به‌ تو گوش میدادند بیشتر بودند.

بسي شرم‌آور است وطن‌فروشی که هروقت از وطن من از تو سوال می‌کنند تو به هندوستان می‌روی و از درد کشورهای دیگر مي گويي. با هر سوال، تو یک نمونه از کشور دیگري می‌گویی.

چه شرم‌آور است دیدن تو در سازمان ملل خالی‌؛ آن‌جا که خاتمی برای ایران غرور آورد و تو برای ایران شرم.

نه شرم داری و نه انسانیت که میلیون‌ها تن را در ایران کوچک می‌شمری، و کشته‌شدن هم‌وطنت را یک دروغ. چه شرم‌آور است دادگاه بی‌وکیل را عدالت‌گاه می‌خوانی، و خود را بی‌‌خبر از آن. شرم دارد که می‌گویی خارجیان به زندان‌هایت دسترسی‌ دارند. و تو هیچ نکرده‌ای. با بی‌شرمی وطن خود را به فلسطین فروختی و مردم خود را به مردم فلسطین.

چه فروختی وطنت را که تنها ایرانی‌ حاضر در جلسه پرسش و پاسخ را به بیرون کشیدی؛ کسی که باید تاج سر خود قرارش می‌دادی! چه وطن‌فروشی که تنها حتی در اتاقی‌ بسته از همه حق سوال‌کردن از آن‌چه در ایران می‌گذرد را ندادی و سوال‌ها را از قبل به حاضران دیکته کردی. ولی‌ با این حال دوربینی را در جلسه راه ندادی تا صحنه‌های برخورد با ایرنیان جایی‌ پخش نشود. ولی‌ دروغ هیچ‌وقت پنهان نمی‌ماند.

همان‌طور که دروغ انتخابات پنهان نماند. آن‌چه با مردم ایران در خیابان کردی، پنهان نماند. در زندان شکنجه پنهان نماند. و تجاوز‌ها هم آشکار شد. همان‌طور که در سازمان ملل پنهان نماند که هیچ‌کس تو را قبول ندارد. آنچه در جلسات خصوصی هم می‌گذرد پنهان نماند. و امروز آشکار از برای تمام مردم که تو وطن‌فروشی و همچنان آن‌ها همه با هم هستند تا فردی پلید مثل تو نماینده کشورشان نباشد. آن‌ها امروز ثابت کردند که تو رییس‌جمهور ما نیستی‌.

به جامعه کارتن خوابهای نیویورک خوش آمدی. بدان در جاییکه ماموران تو چماق به دست جلوی مردم را نگرفته باشند و ایرانیان حقی برای بیان احساس واقعی خود داشته باشند، برخورد خوبی را نباید انتظار داشته باشی. چندان بد کرده ای که ایرانیان در قلب خود احساسی جز نفرت و کینه نسبت به تو ندارند. چشم بگشا و ببین که مردم از تو متنفرند و تو حتی جایی برای برگزاری یک سخنرانی ساده پیدا نمی کنی. اگر سال گذشته به لطف “نماینده مردم ایران” بودن جایی برای خودنمایی پیدا کردی، امسال چنین نخواهد بود.

امیدوارم که هاله نورت را به عنوان بالش آورده باشی‌.

در این چند مدت حرفت فقط از آزادی مطلق بود. چه طنز تلخی. گرچه ما به دروغ گفتنهای تو عادت کرده ایم، ولی لطفا اندازه نگه دار. وقتی که جوانان کشور در جواب سوال “رای من کجاست” دستگیر و شکنجه و کشته می شوند، اینگونه بی شرمانه و وقیحانه دم از آزادی نزن.  گفتم دعوت کنم تا در کنار هم و مطبوعات جهان در مورد همین آزادی مناظره کنیم. تو که هر کس را دعوت به مناظره میکنی‌ و  وقت داری که بیست دقیقه با بچه ۹ ساله مشورت کنی‌. و تمام میلیونها نامه را که برایت می فرستند و در “ُسفرهای استانی” دریافت می کنی میخوانی‌ و در هر شبانه روز شصت ساعت کار می کنی و در دولتت دهها برابر دولتهای دیگر کار انجام شده حتما وقت مناظره با من را نیز داری.

مخصوصا این دفعه که قرار است در مجمع سبز سازمان ملل سخنرانی‌  کنی‌. و حتما طاقت دیدن تجمع بزرگ سبزها را نداری و در ماشین با شیشه دودی از اینجا به آنجا می روی تا چیزی نبینی و هزار در می زنی تا شاید جایی‌ برای خودنماییها و گزافه گوییهایت پیدا کنی.

بدان که این دفعه با دفعه های قبل فرق دارد. از آن میهمانیهای هر دفعه خبری نیست که همیشه ۸۰۰۰ نفر را با پول همان کسانی که در سفرهای استانی برای چند ده هزار تومان تحقیر کردی، دعوت می کردی.  این بار از ترس ایرانیان مجبور شده ای که در دعوت نامه خواهش کنی افراد مورد اعتماد را جمع کنند، همانها که با پول این ملت در خارج به خوشگذرانی مشغولند و اینبار بیش از هزار نفر بیشتر پیدا نکرده ای. پس حتما وقت داری که با هم صحبت کنیم، اتفاقا میتوانیم ویدئو‌های روز ایران را با هم نگاه کنیم، در همانها که شکوه و شجاعت مردم جلوه گر می شود، همان‌ها که صدایش را در نماز جمعه شنیدی، ولی از ترس دیدنش خود را در پوشش برزنتی پنهان کردی و صورتت از ترس رنگ رنگ شده بود. همانها که میلیونها نفر به تظاهرات سبزها آمده بودند. همان ویدئو‌ها که با اینترنت کند ایران ۲۰۰،۰۰۰ نفر در ۲۴ ساعت بی‌ اینترنتی دانلود کردند. همانها که گرگان سرتاپا مسلحت را به جان مردم انداختی.

جناب کودتا گار:

اینجا در کنفرانس مطبوعاتی شاید بتوانی‌ توضیح دهی که صدها برادر و خواهرم را چگونه به شهادت رساندی و از جان شیرین محروم کردی؟ بگویی که تنها جرمشان این بود الله اکبر می گفتند و در مغزشان سودای آزادی بود و در قلبشان عشق به آزادی موج می زد و تو چنین مغزهایی را با گلوله متلاشی کردی و چنین قلبهای پاکی را با خون گلگون کردی. بدان که از خون آنان جوانه ای خواهد رست که زندگیت را ویران خواهد کرد.

بیا و توضیح بده که پدر من که حتی در میان طرفداران تو به راستگویی و مردانگی معروف است را به چه جرمی شصت روز در انفرادی نگاه داشتی در حالی‌ که هشت نفر از مزدورانت در هنگام ربودنش دنده اش را شکستند. واضحتر بگو که تنها جرمش این بود که نمی خواست حق خودش و هموطنانش به دست حقیری چون تو پایمال شود. اگر بخواهم از همه اینها بگویم باید روزها بنویسم و سینه سفید کاغذ را چنان فراخی نیست که بدیها و جرم تو را بگنجاند. ولی‌ چرا وقت خود را با کسی‌ تلف کنم که آنقدر وقیح است که ادعا می کند تجاوز در زندانهای تحت کنترل او هم توسط دشمن انجام شده است.

باید افسوس خورد به حال تو. اگر تا دیروز در همه مجامع بین المللی، خاتمی رییس جمهور ایران بر سر همه جا داشت، خود را ببین که هیچ کس نه تنها تو را شایسته کوچکترین احترامی نمی داند، بلکه به تحقیر تو می کوشد.

اگر از مردی چیزی میدانی و اگر یک هزارم آنچه که ادعا می کنی، شجاعت داری، بیا و با هر ایرانی که می خواهی مناظره کن، اما نه در زیر چماق و تفنگ، بلکه با منطق. اگر از حضور رودررو می‌ترسی‌ کنفرانس بگذار، اگر می ترسی به سوالات من پاسخ بدهی، از آنجا که جوابی برای آنها نداری، فقط یک پرسش را پاسخ ده: که شب از ترس مردم که همه با هم بر علیه توهستند آیا اصلا می خوابی؟

زادۀ ایرانم، دیاری غرقه در تلاطم ناآرام امواج دریای ناآرامی.

زادۀ نخستین روز جنگم. از آن دم که چشم گشودم، سایه سنگین ایرانی بودنم همراهم بود و سایه به سایه، لحظه به لحظه در پس زمینه زندگیم جریان داشت. هنوز ساعتی از آمدن من نگذشته بود که طبل جنگی خونین به صدا در آمد و بمبهای عراقی به خوشامدگوییم آمدند و مجالی اندک ندادند تا دریابم که زندگی برای همگان جنگ و اندوه و مصیبت نیست.

امروز زادروز خود را به تماشا نشسته ام، در حالیکه پدرم در گوشه زندانی نامعلوم دست دعا به درگاه خدا دارد، در حالیکه ملتم، با نجابتی که بشریت دلمرده در روزمرگی را به تحسینی عمیق می کشاند و با هیبتی که کوه را به تعظیمی فروتنانه وا می دارد با سرعتی بی وصف زنجیرهای بندگی و استبداد را به مبارزه گرفته اند. امروز زادروز خود را می گذرانم در حالیکه مردمانم آماده استقبال عیدی هستند که پاداش یک ماه صبر و شکیبایی آنان در برابر گرسنگیست، گرچه می دانم که گرسنگی چندان آنان را گران نیامده که ظلم و آنچه از نخوردن، سختی دیده اند چندان نبوده که از سرکشی در برابر جور و می دانم که آنان صد بار مشتاقترند که پایان جور و ریا را جشن بگیرند. به گمانم عید فطر هم نشانی بر این باشد که سختیها پایان پذیرند و مگر خدا وعده نداده که از پس هر سختی آسانی در پی است؟ و پس از آن دوباره تاکید نکرده که مسلما پس از سختی آسانیست؟

جوانم، اما دلی پیر دارم که پیران جهان را به تجربه آموزی می خواند.”جخ امروز از مادر نزاده ام، نه، عمر جهان بر من گذشته است.” به یاد دارم که دست زور برآمده از آستین تزویر با ما چه کرد. جنگ را دیده ام و سه کودتا را.

“بردگان عالي جاه را ديده ام من ، در كاخ‌‏هاي بلند، كه قلاده‌‏هاي زرين به گردن داشتند و آزاده مردم را، در جامه‌‏هاي مرقع ، كه سرود گويان، پياده به مقتل مي‌‏رفته‌‏اند“.

در نوجوانی هر روز بعد از کارهای روزانه به روزنامه نشاط می رفتم، تا مگر در اندرون زندانی به وسعت ایران با دیوارهایی به سختی فکرهای جمود عده ای ستمکار، اندک جایی برای زمزمه آزادی داشته باشم.

دریغا که این اندک خلوتگاه هم بر ذهن گران آنان چندان گران آمد که حکم ویرانیش دادند. ناامید نشدم، دوباره به کار پرداختم. عصر آزادگان دوم پناهگاه من شد. محیطی سرشار از شور، امید، زندگی. آنجا که محمد قوچانی در زیردست استادی بزرگ نخستین درسهای زندگی روزنامه نگاری را می آموخت، همان استادی که زمانی روزنامه ای چنان وزین روانه بازار می کرد که با یک و نیم میلیون نسخه روزانه، در آخر روز چیزی بر دکه روزنامه فروشی به خاک خوردن نمی ماند. همینجا بود که عکسهای هجوم بربران به کوی دانشگاه را دیدم و دیدم که چگونه سلاخی کردند و شکستند و سوختند و کشتند و بازوی برادرانمان آرامگاه ضربات باتون آنان گردید. عصرآزادگان هم دوام نیاورد. سنگر بعدی حیات نو بود و دیدم که چگونه مدیران آزاده همیشه زندانی با ساک زندان به محل کار می آیند و تهدید زندان رژیم جز لبخند تمسخری بر لبان این مردان استوار نمی رویانید. جلاد مطبوعات، روزنامه ها را یکی یکی به کشتارگاه فرستاد، تا مگر در سکوتی دهشتناک بگیرند و بدرند و غارت کنند، غافل از اینکه تخم خشمی که ستم آنان در دل مردمان ایران رویانده، چنان ریشه گسترده است که تیشه آنان در مقابله با آن بازیچه ای کودکانه بیش نیست.

آن روز که دیدم نماینده دستگاه عدالت گاز می گیرد آخرین بارقه های امید در دلم خاموش گردید که در کشور ما سرب سوزان است پاسخ گر بپرسی از عدالت. آهنگ کوچ کردم، از دیاری به دیاری و از غربتی به غربتی. سرانجام در ینگه دنیا آرام گرفتم. بسیار ناامید بودم و جز دیدن و افسوس خوردن بر وضع مردمم کاری دیگر از من بر نمی آمد. سالهای سخت حاکمیت دروغ، سوهانی بر روح هر آزاده ای بود و قفل سکوت بر دهان همگان زدند.

اما مگر ملتی آزاده می تواند تاب بیاورد جور و جفای عده ای دون و حقیر را؟ ناله های دادخواهی که سالها در کنج دل و پستوی خانه ها زمزمه می شد، ناگهان با هم همصدا گردید و فریادی کوبنده ساخت که قامت ناساز ظلم را به مبارزه خواند. آتش غیرت برادرانم و خواهرانم در دل من هم در گرفت. سیل سبز ابتدا دل ایرانیان را تصرف کرد و بعد کوچه به کوچه، خیابان به خیابان و شهر به شهر ایران را. امید به ساختن دوباره ایرانی آباد و آزاد که درآن هر ایرانی به ایرانی بودن خود ببالد، در دل همگان جوانه زد و نتیجه آن چندان قاطع و غیرقابل باور بود که دستگاه جور و ستم را به تقلبی مذبوحانه و جاهلانه واداشت و آخرین راههای نجاتی که مردم در پیش پایشان گذاشته بودند را جاهلانه و مغرورانه بستند. با گلوله به پاسخ سکوت آمدند، با نفرت به پاسخ عشق، با مرگ به پاسخ زندگی و “گورستانی چندان بی مرز شيار کردند که باز ماند گان را هنوز از چشم خونابه روان است.” در تماس مستقیم با دوستانم در کوی دانشگاه بودم و می شنیدم که لحظه به لحظه نزدیک می شوند، در اتاق کناری را شکستند، رضا را بردند، … را بردند، و ویدیوی بیست دقیقه ای را دیدم که بربران معاصر در کوی دانشگاه، بی رحمی مغولان را به سخره گرفته بودند. هر روز دوستانی که از آنان خبردار می شدم کمتر و کمتر می شدند، هر روز یکی از آنها به گوشه زندانهایی می افتاد که جز خدا کسی را از آنان خبری نیست، اما هر یک که کم می شدند، ده قهرمان مبارز جای آنها را می گرفتند.

هر شب ستاره ای به زمین میکشند و باز / این آسمان شب زده غرق ستاره هاست

این خونها بهای بیداری و امید ملتی شد که در تاریخ معاصر همیشه مظلومِ دست ظالمان بوده است. خواندم از نوشته های حنیف مزروعی و فرشته قاضی و کدیور و سروش …دوباره آرمانهای عالی زنده شدند، دوباره روزهای خون و شجاعت تکرار شدند، نسلی که انقلاب را ندیده بود، دیگر بار سربند انقلابیون را بر سر بست و به دنبال آرمانهای آنان روان گردید. دوباره حنجره شجریان و ناظری و … گوش نسلی قهرمان و سوخته را پر کرد و خون هیجان در رگهایش دواند.

دیگر بار حماسه زنده شد. امید است که در دلهای مردمان موج می زند. بوی خوش پیروزی با بوی خون جوانانمان آمیخته است و فضا را پر کرده است. استبداد ترسیده است، بی دفاع شده است، به زانو در آمده است، کابوس می بیند و هر روز از پس شاخ و شانه کشیدنهای آشکار در تریبونها و سخنرانیها، در خلوت خود بر خود می لرزد. و ما دست در دست یکدیگر، با قلبهایی پر شور و با گامهایی استوار به سوی آزادی پیش می رویم. “روز ایران” نزدیک است و برای نخستین بار قرار است که این روز، روز دفاع از مظلومان و مسلمانان باشد، مظلومان و مسلمانانی که نه به دست دشمنی صهیونیستی و بیگانه، که به دست منافقان جاخوش کرده در قدرت سرکوب، دستگیر، کشته و مجروح شده اند. دیگر هراسی نیست که همه با هم هستیم.

پی نوشت:جملات داخل گیومه، از اشعار زنده یاد احمد شاملو هستند.

تقویم را از روی میز برمی دارم و نگاهی گذرا به صفحاتش می اندازم،همیشه برایم سوال بوده که ما چرا در بیشتر اوقات سررسید یا کتاب را از آخر به اول مرور می کنیم منظورم همان مرورهای سطحی و گذراست که به اصطلاح خودمان یک نگاهی به آن می اندازیم. مثل وقایع تاریخی می ماند، انگار ما هم داریم اتفاقات دهه های گذشته را تجربه می کنیم.

نزدیک به سه ماه از انتخابات دهم ریاست جمهوری می گذرد و مردم کشورم کماکان در بهت و هیجانات منفی تقلب آشکارنظامیان هستند. چه نازنین مردمانی که در روزهای واپسین دوران تبلیغات، در کنار هم دوستانه برای نامزد سبزشان تلاش و اطلاع رسانی می کردند. هنوز به یاد دارم برق شادی چشمان پدرانی را که دغدغه خیلی چیزها را داشتند و به زبان می آوردند تحسین خود را به جوانانی که دیگر به پسر یا دختر بودن هم اهمیت نمی دادند به قول آنها بازار متلک و چشم چرانی گویا از رونق افتاده بود وهمه برادرانه و خواهرانه در کنار هموطنان خود فعالیت می کردند.

“این شب ها” نام برنامه ایست که این شب ها از سیمای ضرغامی – یا به تعبیر رئیس جمهور موسوی رسانه غیرملی – پخش می شود. علی درستکار آنرا اجرا می کند، فردی که در بعضی نشریات و مجله های زنانه کشور مدیر هنریست، زیاد به عنوان و سمتش توجه نکنید نان اسمش را می خورد. میهمان برنامه احمد توکلی بود مردی که به یک دندگی و لجاجت شهره است. آخر انسان که نمی تواند یک روز اینطرفی باشد و یک روز آنطرفی. بالاخره یا رومی رومی یا زنگی زنگی. مخصوصا در این روزگاری که ما در آن به سر می بریم که راه ها و خط ها عیان می شوند و قدرت تشخیص هم نمی خواهد فقط چشمانی باز می خواهد.

خیلی علاقه داشتم بدانم او که خود را از دلسوزان نظام و انقلاب و امام می داند چه واکنشی می تواند به بازداشت دکترعلیرضا بهشتی داشته باشد، ایا می تواند سکوت کند یا بر کودتاگران خواهد تاخت؟

خیلی زودتر از آنی که گمان می کردم به اصل مطلب رسید. نقل به مضمون می کنم:

“” خیلی از نیروهای دلسوز نظام که سهم عمده ای در پیروزی و پیشبرد اهداف انقلاب اسلامی داشتند به علت رفتار ناپسند و گمراهانه فرزندانشان از آنها تبری جستند، نمونه ها کم نیست می توانم به خیلی ها اشاره کنم ، آیت اله طالقانی از فرزند خود تبری جستند، آیت اله مشکینی از فرزند خود تبری جستند، آیت اله خزعلی از فرزند خود تبری جستند، آقای هاشمی هم باید از پسر خود تبری بجویند حتی آقای کروبی هم اگر فرزندانشون مشکلاتی داشتند باید تبری بجویند.”"

او در کمال وقاحت غیر مستقیم مهر تاییدی می زد بر بازداشت فرزند شهید مظلوم بهشتی، که البته اگر اسم نبرد دلیلش همان به مانند ترازو بودن ایشان است، ترازو از این جهات که ایشان خود را داور اصلی و بی طرف همه دعاوی داخلی می بیند و از جهت دیگر این نظرات یک روز چپی و یک روز راستی ایشان است.

اگر او حرف از این تبری ها می زند دلیلش جای دیگریست، اشکال آنجاست که حاکمان دیگر قادر به پاسخگویی حتی به همسر و فرزندان خود نیز نیستند. مسئله اصلی این است چه شده که حاکمان قادر به کنترل خانه ها و فرزندان خود نیز نیستند. آیت اله مشکینی با آنهمه سابقه طولانی وعظ و خطابه که گوش همه ما را کر کرده بود چطور می توانست فرزند ناخلف داشته باشد؟ هنوز یادمان نرفته صحبت های آقازاده محسن رضایی را که از رادیوهای به اصطلاح بیگانه داد سخن می داد. چه شده که محسن فلاحیان همان فرزند سابق وزیر اطلاعات که در دوران انتخابات ریاست جمهوری سال هشتاد یکی از مامورین انتظامی را هدف قرار داد و کشت در حوادث اخیر پا به پای مردم به مبارزه با حکومت می پردازد. اینها چه کرده اند که فرزندانشان هم از آنها روی گردان شده اند؟

شهاب الدین صدر وقتی با پرسش یکی از خانواده های اسرای دربند در مورد پیگیری وضعیت فرزندشان مواجه می شود اعلام عجز می کند و ناخودآگاه اعتراف می کند که قادر به خانه نشین کردن فرزند خود هم نیست که به خیابان نرود و شعار ندهد.

به گذشته سری بزنیم .. دوران دبستان و راهنمایی ما چه روزهایی بودند .. هنوز هم یادم هست وقتی در مراسم صبحگاه به صف می ایستادیم باید از جلو نظام می داشتیم و با صدای بلند فریاد می زدیم الله اکبر جانم فدای رهبر .. همیشه به این فکر می کردم که ما که سنی نداریم چرا باید جانمان را فدای رهبرمان کنیم؟ مگر همیشه این بزرگترها نبودند که باید جان کوچکترها را نجات می دادند؟

در تمامی مدارس اتاقی بود به اسم اتاق معلم تربیتی که هروقت ما را میدید موعظه ای آغاز و ما را به ادامه راه امام و شهدا تشویق و به عضو بسیج شدن ترغیب می کرد. در تمام عمر به یاد نداریم که کسی را بی حجاب در خیابان دیده باشیم، ما تا به حال سواحل آزاد ندیده ایم ، ما که سالن رقص ندیده ایم ، ما که به تعبیر آیت اله طالقانی مستراح شهری(شهرنو-مرکزی برای فروختن تن در تهران قبل از انقلاب) ندیده ایم ، ما هیچ ندیده ایم همه چیز برای ما قدغن بوده است. ویدئو، ماهواره و هزار چیز دیگر را هم می توان به این لیست اضافه کرد. هرچه بزرگتر شدیم انگار لیست ما پربارتر از قبل می شود.

چرا ما و فرزندان اینها با حاکمان به تضاد رسیده ایم مگر ما در دوران حکومت سی ساله همین ها به دنیا نیامده ایم؟ مگر در همین دوران مدرسه نرفته ایم؟ مگر در همین دوران از کودکی به نوجوانی و از نوجوانی به جوانی نرسیده ایم؟ چه شده که ما را اکنون دشمن خود می دانند؟ آنها ما را گم کرده ی راه می دانند و ما را به کجروی از ارزشهای دین و انقلاب متهم می سازند مگر ما به جز آنها معلم و راهنمای دیگری هم داشته ایم؟ چه کسی راهش را گم کرده؟ ما یا آنها که پس از سی سال همه شعارهای انقلاب خود را زیر پا گذاشته و لگدمال می کنند.

ما دیگر نه استقلال داریم ، نه آزادی ، نه جمهوریت برقرار است و نه اسلامیتی در کار است. همه را به اندک بهایی تاراج کردند و به حراج گذاشتند.

اکنون ملت ایران هیچ چیزی جز امید ندارند، امید به آینده ای بهترکه عبوراز هر گذرگاه سخت و دشواری را ممکن می سازد. با امید به فردا، آری ما همه با هم هستیم