همه چیز با یک عکس شروع نشد، آنقدر خاطره بود که بتی بسازم از تو، اما نه، بتهای سنگی رنج را احساس نمی کنند، تو انسانی؛ از گوشت و پوست و استخوان و رنج را می فهمی.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، پدران همیشه در کودکی و پیری پسرانشان قهرمان داستان زندگی آنند، اما تو نفس می کشی. خواستم به جای یک تصویر نقش بسته روی صفحات خاطرات زندگی ام، تنها برایم پدری باشی که هر لحظه صدای نفس هایت را بشنوم، میرایی ارزانی قهرمانان، نفس گرمت از آن من.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، بی تابی که مال امروز و دیروز نبود، گفته بودی کوچکم مقابل خانواده های شهدای بیگناه، گفته بودی فرقی نیست میان من و دیگر زندانیان. کلام تو برای من دعوتی بود برای گوش دادن به جای لابه و ناله کردن. به من آموختی زبان در کام کشم و صبور باشم بر صعب فراق.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، زمانی که در عکس دیدمت نشناختمت پدر… نشان فاصله بود عکس، خود را می دیدم در تو، هزار فرسنگ راه بود تا تو.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، راست قامت بودی در عکس، با خود گفتم: نکند از درد کمر باشد، همان دردی که گفتی تمام عمر با تو خواهد بود، مرد را که درد آر نباشد، کمرت را درد راست نکرده پدر، درد هم نمی تواند خم کند، راستی قامت ات از ایمان بود که باتقوایان راست قامت انند.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، دفاعیه ات را در دستت دیدم، تکه های کاغذ، در اندازه های مختلف که نشان از دستی دارد که شبها در زندان نیاسوده و نوشته، که مظلوم را ندا چه باشد جز نشان قلم بر تارک کاغذ؟

همه چیز با یک عکس شروع نشد، در عکس موهایت سفید شده، سوی نگاهت را می بینم اما چشمانت پیدا نیست. کافی هست، کافی نیست، صدایی در گوشم می پیچد: بنگر در نگاه پر سوی پدر، دور است از تو، آری، اما بنگر تا بزرگ شوی، قد بکشی. نگاهت رنج بود و رنج را کلام کافی نیست، بس نیست.

همه چیز با یک عکس شروع نشد، هیچ چیز هم با یک عکس تمام نخواهد شد، برای پسرت قهرمان نیستی، بت هم نخواهی شد، تو انسانی، بت بودن ازآن ظالمان باد که بت های سنگی و گلی را دست پر خون انسانی باید برای شکستن و فرو ریختن.

There are things in this world that are part of our daily lives. We live with it from the day we are born, they become part of us that we sometimes forget to even acknowledge how important they are. To me, freedom of expression is one of the biggest necessities  in life – a right that we who live in a country where freedom of speech exists, is often taken for granted.

I can stand here before you today and talk about any subject and even though I am not a U.S. citizen I have the right to give my opinion about politics, religion, etc. This is such a part of American life that we don’t even notice it.  But for my friends and millions of others living in other countries they not only don’t have this right but even trying to exercise it will cost them their lives.  Last year we saw millions of people walking on the streets of Tehran in absolute silence, holding signs asking for their votes back, the votes that they felt would give them a better tomorrow.  We heard  their voices so loudly yet in silence. , we watched guards on motorcycles assaulting them, snipers aiming at their heads, we watched them protecting their attackers, we saw Neda bleeding from her eyes as she left this world and left us with a deep feeling of emptiness, hearts full of sorrow, eyes full of tears and minds full of questions.  We heard the voices of tens of journalists in prison, like my father who has been imprisoned for over one year and has been moved from one jail to  another under a harsher conditions. we heard the sound of his ribs cracking as he was beaten by 8 men for the crime of speaking his mind, standing tall for his beliefs, taking stand against cruelty and injustice of the oppressors.  We watched, we cried, and for most of us there was nothing we could do beyond this.  Some of us not only wore green wristbands but also changed our online colors, facebook, twitter, websites, .. to green, the color many of those living in Iran   died for in order to support their struggle.  We spent hours asking ourselves how can human beings do this to other humans, how can they beat their brothers?  How can they hit innocent girls in the head with batons?  How can they drive over a wounded protester not one time, not twice, but three times?  We still don’t have answers to these questions, but even then we still ask ourselves the question of what we can do to help.

So how can we help?  I believe that each country makes its own tomorrow, and that the people of each country are the only ones who can change the future of their nations..  I believe it is wrong for me, an Iranian living outside of Iran, to question or attempt to direct, those inside of Iran who are engaged in this struggle without fully understanding the difficult circumstances under which they live.  Unfortunately for some, my beliefs take away what they view as options to help.  But what we can do for a better future is to give Iranians the tools they need to speak their minds and have their voices heard.  We should give them the things they need so they can hid in the shadows of the government and talk about their situations and their movement.  For us it is important to show support and stand in solidarity, to take their voices and spread them  as far as possible, to as many people as could hear and feel for them To them our greatest crime can be ignoring them, or trying to lead them in a direction we think is right without understanding what they truly want and what their situation is.  To them it is important to be heard, they risk their lives for a few seconds of video or a quick blog post  hoping  the world hears  their struggle, it is important for them to know that  these risks are not taken in vain.  They seek to let future generations know what was done in their country and what this generation struggled for.  In Iran right now the future is being written with the blood of the innocent people, yet fresh, on the walls of the street, prison’s cells,  and online.

As Burmese democracy activist Aung San Suu Kyi said “Please use your liberty to promote ours” and I believe it is our duty to speak for our friends and the people of Iran and to spread their voices.  For every second of silence abroad, we send signals of ignorance to those who have given their lives for their rights, those who are being tortured for their beliefs, and those who are looking for our support of their movement. , so we cannot be silent.  When we are not silent we move toward my dream: a world without borders, nations with close relations, and people with feelings for one another, governments who respect the very foundations of human rights, and a world in which justice has prevailed and the injustice has been abolished. we should go towards a world where the borders are gone and the only thing thank is left is humanity

This is a speech done in portland OR, June 10, 2010

In the past year, our people had green heads, white thoughts, and red chests. The head represents the pride and dignity of Iranians; the thought voices peace, hope, and altruism; the chest is heavily grieved with the brutality rulers have inflicted on the children of this land [Iran].

The Iranian Green movement ended a year of success and will start the New Year certainly with a stronger faith. Yes, Norooz arrives, and people celebrate in accordance with the rebirth of nature. Norooz marks the end of the old, and in the new year, promises the dawn of a better and happier day. [Iranians] have joyfully placed their heart and hope in the green road to freedom.

On this road, there were dear compatriots who were tortured and violated, families who had to mourn the loss of their slain children, people who were imprisoned, and lionhearted men and women who did not retreat at the face of obsolete tricks.

The cry of their hunger strikes is heard from prison. We are proud of those who have refused to bow their heads to the oppressors of our time. We are proud of those who have stood tall within the prison walls, under the threat of the sword of the executioner. As a result, they have received the respect and praise of their compatriots.

As a family member of one of these brave people I feel the absence of my father, who is the backbone of our family. He is the candle that lights our household. My father, like you and I, has placed his hope in the green road to freedom and is determined to resist the difficult conditions of the dungeon of oppression.

I know very well that his resistance will bare a stone of shame around the neck of the despot, and a badge of honour for me who is not currently with my father. He has decided to stand next to the people by embarking in a fast of resistance [referring to the hunger strike].

We pray to God that our prisoners be released. We ask that God graces the families of those arrested with patience and the power of resistance. We pray the day comes when the songbirds of dawn do not sing of oppression and the net that the hunter has laid. Be it that God, fate, and nature lights the dark night of the land that inhabits such noble people.

As Hafez Shirazi said,

The world is a closed flower full of knots
Be the spring breeze that opens the buds

Let us remember the prisoners who have nobody; let us remember the innocent prisoners who are not next to their families; let us remember the families whose loved ones have been innocently taken away from them.

thanks to Persian2English for an amazing job with translation

مردم ما در این سال سری سبز و فکری سپید و سینه ای سرخ داشتند .سری که امید سروری و سرافرازی ایرانیان فکری که ندای صلح و امید و نو دوستی و سینه ای که نالان و خونین از ددمنشی حاکمان در قبال فرزندان رشید این مرز و بوم بود. جنبش سبزایران سالی پر از موفقیت را پشت سر گذاشت و به یقین با ایمان افزونتر گام در سال نو خواهد نهاد.

آری نوروز می آید و مردم شادی را با بهار طبیعت پیوند می زنند. نوروزی که نشان از پایان کهنگی و طلیعه روزگاری نوتر و بهتر دارد ومردمی کهشادکامانه دل در گرو راه سبز امید دارند.

در این راه عزیزانی شكنجه و هتک حرمت ،خانواده هایی داغدار و نازنینانی در بند شده ا ند. شيرمردان و شیرزنانی که با این حربه های پوسیده از میدان به در نرفته و فریاد اعتصابشان در زندانها همچنان بلند است و نويد بخش. به این سرافرازان می بالیم که سر به تمکین جائر زمان نگذاشته و کوهوار و استوار درون محبس و زیر تیغ جلاد، ملتی را به تحسین خود وا داشته اند.

به عنوان عضو کوچکی از خانواده این عزیزان فقدان همنشینی پدر ، که چون یک شمع فروزان و پشتوانه بی بدیل محفلی خانواده ما بود رادر این آخرین لحظات سال تجربه می کنم. پدری که چون من وتو دل در گرو راه سبز امید دارد و چون ما تصمیم گرفته است کهحتی در شرایط سخت زندانهای جور و ستم پایدار بماند. نیک می دانم آنچه از این پایداری باقی خواهد ماند داغ ننگی است بر تارک یخ زده استبداد و سند افتخاری برای من که در این لحظات تحویل سال او را در کنار خود ندارم که او تصمیم گرفته با روزه صبر و استقامت در کنار ملتی بماند..

در این لحظات با شادی و امیدواری از خداوند طلب رهایی اسیرانمان را می نماییم و صبر و استقامت روزافزون برای خانواده های داغدار و نگرانشان را از ذات باری مسالت داریم. به امید روزی که

نوای مرغ سحر خبری از ظلم ظالم و جور صیاد ندهد و خدا و فلک و طبیعت ، شام تاریک این کشور رادمردان را

سحر نماید

خواجه حفظ شیرازی می فرماید: چو غنچه فر بستن است کار جهان تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

به یاد سرباز و زندانی های بی کس-به یاد زندانی های بی گناهی که در کنار خانوادشون نیستند و به یاد خانواده هایی که عزیزانشونبی گناه ازشون گرفته شد.سال صبر و استقامت مبارک باد

داستان آن سه برادر که هر یک نمکی بر زخم ملت ایران می باشند.

سه برادر هر یک بر مسندی نشسته و به خرابی اوضاع کشور می پردازند. عجبا که در حکومت ایران مقام هر شخص و وظیفه اصلیش دقیقا بر خلاف همدیگرند.

علی لاریجانی در زمانی ریاست سازمان صدا و سیما را بر عهده داشت و باید در حفظ و تکریم فرهنگ ایرانی می کوشید و در سخنرانی سال هشتاد در دانشگاه شریف ملت ایران را قبل از اسلام قومی وحشی و بی تمدن خواند. اکنون که در کنار  دوستانش به قانون شکنی می پردازد بر ریاست قوه قانونگذاری تکیه زده است.

جواد لاریجانی که در نقض حقوق بشر دستی دراز دارد رییس ستاد حقوق بشر قوه قضاییه شده است.

اما مضحکتر از همه ریاست صادق لاریجانی بر دستگاه قضاست. کسی مسوول تامین عدالت و حفظ قانون شده است که باید از بی عدالتی وی به خدا پناه برد.

و بدتر از همه سرایت ویروس احمدی نژادی به همه دست اندرکاران جمهوری اسلامی می باشد. کافیست به مصاحبه های هر یک از اینها نگاه کنید. هر کدام تلاش در تقلیدی کورکورانه از احمدی نژاد دارند. راست راست در چشمان شخص مقابل نگاه می کنند و با نخوتی فرعون وار به مانند ماشینی عاری از هر گونه انسانیتی دروغهایی می گویند که شیطان هم از شنیدن آن شرم دارد.

و اینست داستان دردناک امروز ایران. افرادی که جای آنها در هر کشور معقولی گوشه زندان یا بیمارستانهای روانی می باشد اکنون بر اریکه قدرت تکیه زده اند و ملتی را اسیر خویش کرده اند و قومی را به بدبختی و بیچارگی رهنمون کرده اند و برای ماندن در این جایگاه که شایستگیش را ندارند از هیچگونه جنایتی ابا ندارند.

علی لاریجانی پس از حوادث خونینی که به دستور مستقیم سید علی خامنه ای و با همیاری دوستان و همفکرانش در بسیج و سپاه انجام شده بود قول تشکیل کمیته ای حقیقت یاب داد .گرچه از همان ابتدا هم مشخص بود که این قول چیزی فراتر از یک وعده سر خرمن نیست اما کسی فکر نمی کرد که حتی به شکایت روح الامینی که «خودی» محسوب می شود و در دایره نزدیکان قرار دارد رسیدگی نمی شود . صرفا با توبیخ ظاهری یک عده مقام دون مساله را تمام می کنند.

زمانی که شاهرودی از قوه قضاییه رفت کسی انتظار بهبود بیشتری نداشت و نصب صادق لاریجانی همگان را مطمین کرد که قرار نیست در این حکومت حقی به کسی داده شود و حق را باید از اینان گرفت.

اما برگردم به مصاحبه جواد لاریجانی با امانپور. مانند همیشه روالی که در این چند سال بلای احمدی نژاد مرتبا تکرار می شود آغاز شد. پاسخ هر پرسشی با پرسشی داده شد. پرسشهایی که از زبان نماینده یکی از جنایتکارترین حکومتها به مسایل حقوق بشر در کشورهای دیگر می پرداخت. اما جواد لاریجانی در این مصاحبه گفت که در ایران فقط کسانی که خشونت کرده اند در زندان به سر می برند. نگاهی به لیست زندانیان این کشور نشان می دهد که این ادعا تا چه حد بر حقیقت منطبق است. بهزاد نبوی و سعید حجاریان و ابراهیم یزدی که یک پایشان در بیمارستان و یک پایشان در زندان است چه خشونتی می توانسته اند مرتکب شوند؟ یکی نیست به این بگوید اگر جنایت می کنید دیگر این دروغهای مضحک را ادامه ندهید . بگذارید لیست را ادامه دهیم. جوانی بیست ساله که هنوز الفبای سیاست را بلد نیست و از وجود حزبی به نام مشارکت در ایران بی اطلاع است به جرم عضویت در انجمن پادشاهی اعدام می شود مگر روح پلید و خواب آشفته رهبر آرامش یابد. ضحاکی ماردوش که خوراک مغز این جوانان به وی آرامش می دهد. صدها جوان که در خوابگاه دانشجویی زندگی می کنند نیمه شب مورد هجوم عده ای وحشی قرار می گیرند و بر آنها آن می رود که انسانیت باید تا ابدیت در خجالت و شرمندگی بماند. و میزان خشونت این جوانان که الان نیمی در زندانند و نیمی را خبری نیست می توان در هنگام سکوت در زیر ضربات لگد این بربران دید. این سیاهه دراز است و مجال بیان آن نیست. اما می خواهم در مورد گروهی صحبت کنم که از نزدیک آنها را می شناسم و با مرام و سلوکشان آشنا هستم. بیشترین تعداد زندانیان در شرایط فعلی ایران پس از دانشجویان روزنامه نگاران می باشند. قشری که جز قلمی و نوشته ای وسیله خشونت ورزی دیگری ندارند اکنون زندانهای ایران را پر کرده اند و صدای مظلومیتشان را جز خدا و ملتی درد دیده کسی دیگر نمی شنود. پدر من که در زندگی همیشه جانش بر کف دستش به دنبال حق مظلوم بوده است چه آن زمانی که در مقابل ظلم صدام قد علم کرد و خطر مرگ را به جان خرید تا زندگی در این کشور جریان داشته باشد و برادرش در کنار صدها هزار جوان ایرانی فدیه ای برای‌ آزادی این خاک شد، چه آن زمانی که در مقابل رهبر مفسدان جهان ایستاد و هنوز هم بهایش را می پردازد مهر باطلی بر این نمایشنامه دروغین و مضحک لاریجانی می باشد. خشونت ورزانی که دنده اش را شکستند  اکنون در آزادی کامل به سر می برند  اما وی در گوشه زندانی انفرادی عمر می گذراند.

بگذریم که قصه این غصه دراز است و زمان شکوه نیست. اما تاریخ به ما نشان داده که ظلم و جور باقی نمی ماند و آنانکه در ظلم و جور کوشیده اند تمام تلاشهایشان در جهت گودتر کردن چاهی بوده است که در آن سقوط کرده اند. فراموش نکنیم وعده  و مژده خدای تعالی را که: «لقد كتبنا في الزبور من بعد الذكر أن الأرض يرثها عبادي الصالحون» سوره انبیا آیه ۱۰۵

سی و یک سال پیش در چنین روزهایی، روزنامه های خارجی پر بودند از اخبار مربوط به ایران.

سی و یک سال پیش در چنین روزهایی رادیوهای بیگانه بر موجهای خویش صدای آیت اللهی را به گوش ایرانیان می رساندند که بعدها رهبر انقلاب ایران شد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی بی بی سی به طور مستمر اخبار انقلاب ایران را به همه جای ایران می رساند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی دولتهای خارجی در گوادلوپ به دنبال تصمیم گیری در مورد نحوه رابطه خویش با دولت ایران و شاه بودند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی دانشجویان ایرانی هر مقامی از دولت ایران راکه به خود جرات خارج شدن از حلقه محافظان و ساواک می داد و در جمعهای ایرانی خارج از ایران سخنرانی می کرد، کلافه می کردند و با گوجه و تخم مرغ به استقبالشان می رفتند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی شاه مغرور از درآمدهای نفتی بادآورده به تکرار اشتباه از پس اشتباه می پرداخت.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی شعاردهندگان عامل استکبار معرفی می شدند و مشتی خس و خاشاک بی گناه به هزار گونه مجازات تهدید می شدند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی ایران جزیره آرامش خوانده می شد و حکومت آریامهری اعتراضات را به نوار و ضبط نسبت می داد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی جواب گل با گلوله داده می شد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی صدای انقلاب مردم دیر شنیده شد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی، آنهایی که حداقلی از عقلانیت داشتند از عرصه کارها کنار گذاشته شدند و جای آنها را نصیری ها و ازهاری ها گرفتند.
و عجبا که در آن روزها، رادیوهای بیگانه “حقیقت” می گفتند و دولتهای خارجی به “رسالت اخلاقی” خود عمل می کردند  و دانشجویان ایرانی مبارز “آزادیخواه” بودند و چریکهای فدایی خلق “قهرمان” بودند و آنها که از حکومتیان کشته می شدند “هلاک”  شده بودند و آنها که از مردم کشته می شدند “شهید” بودند و رهبران انقلاب “نماینده خدا” بودند.
اما امروز پس از سی و یک سال و وقوع رخدادهای شبیه به آن، رادیوهای بیگانه “دروغ” می گویند و دولتهای خارجی “عامل ناامنی” و دانشجویان ایرانی “مشتی اغتشاشگر” شده اند و آنها که  به روشی مسالمت آمیز مبارزه می کنند “تروریست” هستند و آنها که از حکومتیان هستند “شهید” می شوند و آنها که از مردم کشته می شوند به “هلاکت” می رسند و رهبران جنبش “عامل فتنه” شده اند..
طنز تلخیست. دردناکست. انقلابی فرزندان خود را این چنین می خورد؟ فرزند بهشتی در گوشه زندان رژیمی که قانونش توسط پدرش نوشته شد سکته قلبی می کند و طالقانی ها و منتظری ها در انزوای دولتی می میرند و نخست وزیران و رییس جمهورانش فتنه گر شده اند و سوگواری بر شهدای مردم، جرم است و تنها بیگانه دولت، ملتی است که دولت “خدمتگزار” آن است.
اما ای کاش چشمان بینایی عاقبت کار را می دیدند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی آنانی که ساواکشان مو را از ترس بر اندام سیخ می کرد برای یافتن جایی برای زندگی مجبور به مسافرت به دهها کشور شدند.
سی ویک سال پیش سرانجام لوله تفنگ، طاقت شلیک گلوله بر گل را از دست داد.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی مردم با هم متحد شده بودند.
سی و یک سال پیش در چنین روزهایی مردم ” پیروز” شدند.
و “امروز” تاریخ خویش را باز می زاید.

Share and Enjoy:

]]> http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1053/feed 3 http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1045 http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1045#comments Mon, 01 Feb 2010 14:28:48 +0000 onlymehdi http://mehdi.saharkhiz.net/?p=1045

father, my friend and my comrad, today is your birthday.

but father, these days are are days of pain and blood

yesterday power embracing vampire, sent down to death a young innocent fellow with

thousands of absurd accusations. in a place that they call ” court”, cruelties bounded that are unimmaginable even in wildest dreams.

today that old warlock in robe of power, congradulated the death of our youth and demanded more. most corrupted people were assigned on juridical possisions  and they sent people to only place they could be safe from them.

in corners of my country poverty has brought people down to their knees and unemployment and corruption and thousands of devastating pains in their daily lives.

these days are revolution days. days that they were supposed to bring us democracy and independancy.

regetfully the only  name that has left from democracy is the will that lets whoever it wants into ridiculous play of ellection and appoints whoever it wants , due to  uncounted balot boxes, as president.

and only thing left from independancy is probability of iran falling into colony of china and russia

and from freedom, freedom of dieing has remained. even for dieing they havent left much freedom and they choose for you how to die in the way they want.

whoever that is most untalented, most illeterate and most evil, will find higher positions.

It has been more than 200 days that you have been away from your family and society and havent seen the freedom in bigger cage of “Iran”

but during all these catastrophies I want to congradulate you.

I congradulate you because the days have woken once again and each individual is looking for their right and they will go trough any danger to reach to it.

I congratulate you because your dreams are about to happen reconstructive free and graceful Iran.

I congratulate you because we no longer fear the cruel, and together hand in hand we make the basiji tremble and the basis of the cruel that are like the drunk making mistakes one after another.

I congradulate you  because your freedom and Iran’s, is close.

Translated and Thanks to Walton

ولی پدرم, این روزها روزهای خون است و درد.
دیروز هیولای خون آشام چنبره زده بر قدرت، نوجوانی بی گناه را به هزار دلیل پوچ، به کام مرگ فرستاد و در آنجا که دادگاه می خواندندش ظلم هایی رفت که روزی در خواب و خیال هم نمی گنجید.
امروز آن عفریت پیر خزیده در عبای قدرت، مرگ جوانان مان را تبریک گفت و خواستار مرگ جوانان بیشتر شد.
فاسدترین مردمان بر مسند قضاوت نشانده شده اند و مردمان را مستحق جایی کرده اند که از ظلم آنها بدان پناه برند.
در گوشه کنار کشورم فقر پوست مردمان را به استخوانشان چسبانده است و بی کاری و فساد و هزار درد خانمان سوز در جولان.
این روزها، روزهای انقلاب است. روزهایی که قرار بود برای ما جمهوری و استقلال و آزادی بیاورند.
دریغا که نامی تنها از جمهوری مانده است که هر که را خواهند در بازی مضحک انتخابات شرکت می دهند و هر که را خواهند از صندوق رایهای ناشمرده به جایگاهی می رسانند.
از استقلال هم همین برای ما مانده که کم مانده روسیه و چین ایران را به مستعمره خود بدل کنند.
و از آزادی فقط آزادی مردن مانده است. گرچه برای همین مرگ هم چندان آزادی نگذاشته اند و روش مرگ را باید خود به هر طریق که خواهند انتخاب کنند.
هر که بی هنرتر و بی سوادتر و بی وجدانترست به جایگاه رفیعتری دست می یابد. چنان موجوداتی بر سر کارند که  ددمنشی آنکه تو را گاز گرفت هم، برایشان کافی نبود و او را هم به گوشه ای راندند.
بیش از دویست روزست که تو آزادی را در قفس بزرگتر ایران ندیده ای و از خانواده و اجتماع به دور افتاده ای.
اما در میان این همه مصیبت تو اجازه می خواهم که این روز را به تو شادباش بگویم. این شادباش را از آن می گویم که این روزها بار دیگر ملتم بیدار شده اند و هر یک به دنبال حق خود هر خطری را به جان می خرد.
شادباش از آن می گویم که رویاهایت در حال به تحقق پیوستن هستند و روند حوادث ایرانی آزاد و آباد را رقم خواهد زد.
شادباش از‌آن می گویم که اگر تا دیروز ما از ستمگران می ترسیده ایم امروز دست در دست یکدیگر داده ایم وقدرت جمعیمان چنان لرزشی بر پیکره ستمگران انداخته است که به مانند مستان هر روز اشتباهی دیگر می کنند.
شادباش از آن می گویم که آزادی تو و آزادی ایران نزدیک است

Share and Enjoy:

]]> http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1043/feed 3 http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1039 http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1039#comments Sat, 23 Jan 2010 22:42:37 +0000 onlymehdi http://mehdi.saharkhiz.net/?p=1039

200 nights have passed from that last day. 200 nights from the day when you were beaten and the sound of your breaking ribs became proof of the cruelty imposed by Khamenei and his agents. So many battles have taken place outside the concrete walls of Evin, these 200 nights you spent in Satan’s prison. Alas, you were not there to see the courage of the youth of our nation. Alas you were not there to see the trembling of the pillars of our land. Every second of these 200 nights,the evil oppressors trembled with fear of retaliation against their crimes and though our eyes were filled with tears, our hearts remained warm.

I wish you had been there to see the funeral services for our Green icon Montazeri in the city of Qhom and to witness how Velayat-e-Faghiq came to an end. I wish you had been there to see how this government who pretends to be the stewards of Mahdi, put Satin to shame on Ashura, so that they could once again make a mockery of religion in order to further enslave and empower their lecherous regime.

200 nights in which their hands were stained with the blood of our innocent youth. Their detestable essence more apparent with the passing of each day, their helplessness and frustration revealed, leaving them disgraced and humiliated.

Yes dear father, in these 200 nights, the kingdom of those in power, submerged even more in the overflowing cesspool of their own corruption. Their ploys and tactics all turning against them.

In the 200 nights you were absent they stole much more than our votes. A regime that viewed itself as a super power and had the ambition to rule the world, fearing its own people, resorted to stealing paint (here the reference is to green paint the color of the opposition movement). A religious regime so miserable that it even stole website addresses. The leader of all Muslims even resorted to distributing free juice to attract more supporters to his cause! He terrorized people by having police cars run over them. He threatened. He called people Mohareb(enemies of God), but all this to no avail as it only lead to his further demise. They became so powerless, that even their official currency became yet another medium for further protests by the people.

Dear father, 200 nights have passed since your arrest, but let it be known that during this time our brave people made the world a prison for these ruling murderers.

My dear father, I am fully aware of all the hardship and torture you have endured during these 200 nights. When these beasts were willing to harm you in broad daylight during the pre coup era, god only knows what they are doing to you within the walls of their dark dungeons after the coup. Be strong. As the poet says, perhaps the world does not revolve around our goals today, but someday our turn too shall come.

Our victory is imminent by the fact that Mortazavi the murderer senses the cleansing affects of the opposition movement. The frightened coup gov followers all fear who will be sacrificed next in order to calm the people’s wrath.

Be strong my dearest father, more dear to me than life. Even though these 200 nights have been long and still remain, the voice of freedom from injustice can be heard from afar. Be strong, as a ray of sunlight is apparent in our nation’s horizon. These dark nights shall also pass. The truth will prevail as it always has in the kingdom of God. The promise of God’s words is upon us, an auspicious day break to celebrate the dawn of freedom.

Lucky those who have tasted the essence of honor and bravery in the darkness of the night and will awaken to the joyous dawn of freedom.

THANKS TO @nchevre FOR TRANSLATION

۲۰۰ شب از آخرین روز گذشت. ۲۰۰ شب از روزی که تو را مضروب کردند و صدای شکستن دنده هایت سندی شد بر ستمگری خامنه ای و عمالش گذشت. این ۲۰۰ شب که در زندان اهریمنان بودی، هر ساعتش چه پیکارهایی که در خارج از دیوارهای بتونی اوین بر پا شد و افسوس که نبودی تا رشادت های جوانان این مرز و بوم را ببینی. افسوس که نبودی تا لرزش های ستون های ولایت را ببینی. هر ثانیه این ۲۰۰ شب، اهریمنان از ترس مکافات جنایت هایشان بر خود لرزیده اند. ۲۰۰ شب چشم هایمان گریان بود اما دل هایمان گرم.

ای کاش بودی و میدیدی که در مراسم تشیع پیکر پیر سبزمان، در شهر قم، چگونه ولایت مطلقه فقیه به پایان رسید. ای کاش بودی و میدیدی که حکومت نایب امام زمان، چگونه در روز عاشورا، روی یزید را سفید کرد تا بار دیگر باورت شود که اینان از دین دکانی ساخته اند برای استوار ساختن حکومت شهوانی خود و قدرت را بندگی میکنند.

در این ۲۰۰ شب، دستشان بیش از پیش به خون جوانان ایران آلوده شد. باطن کریه شان، هر روز بیشتر هویدا شد و عجز و درماندگی شان بیشتر آشکار شد، زبونی و فرومایگی شان رسوا .

آری پدر جان، در این ۲۰۰ شب، کاخ ولایت بیشتر در منجلاب طغیان فرو رفت و بوی فساد دستگاه ذایقه چاکران دیروزشان را هم آزرد. ترفند ها زدند، مکرها کردند، اما همه به خودشان برگشت و مصداق آیه ومکرو و مکر الله، الله خیر الماکرین، هر روز بیشترمعنی یافت.

در این ۲۰۰ شبی که نبودی، چیزهای دیگری علاوه بر رای هم دزدیدن. حکومتی که خود را ابرقدرت میدانست و سودای مدیریت جهان را داشت، از ترس مردم به رنگ دزدی روی آورد. حکومت دینی به فلاکتی افتاد که آدرس سایت ها را هم دزدید. رهبر مسلمین جهان برای کشاندن عده ای قلیل برای حمایتش، ساندیس هم پخش کرد. برای ترساندن مردم، با ماشین پلیس، آنان را زیر هم گرفت، تهدید هم کرد، حکم محارب هم داد، اما گویی هر حرکتی فقط عاملی شد در جهت سقوط بیشترش. آنقدر ناتوان شدند که پول رسمیشان شد روزنامه اعتراضی مردم

پدر جان ۲۰۰ شب از زندانی کردنت گذشت، اما بدان که مردم این ۲۰۰ شب، دنیا را زندانی کردند برای جانیان حاکم.

پدر جان، میدانم که در این ۲۰۰ شب چه فشارها بر تو روا نداشتند، چه شکنجه ها که بر تو اعمال نکردند. وقتی سگان گاز گیر در روز روشن و در دوران ماقبل کودتا تو را گاز میگرفتند، خدا میداند که در دخمه هایشان و در دوران کهریزک ها و دوران پس از کودتا چه ها که نمیکنند، اما دل قوی دار که دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت، دائما یکسان نباشد حال دوران.

از پیروزی ما همین بس که مرتضوی جلاد، بوی داروی نظافت را از دور میشنود و عاملین کودتا هرکدام بیمناک که سلطان کدامشان را فدیه بعدی خواهد ساخت تا خشم مردم را فرو نشاند.

پدر عزیزتر از جانم دل قوی دار، اگر چه این دویست شب طولانی بود و هنوز از عمرش باقی است، اما صدای الرحمن ظلمت را میشود از دور شنید. دل قوی دار که شعاع آفتاب در افق میهن پدیدار گشته و شب ظلمت، رفتنی. آیه جاء الحق و زهق الباطل همچون دیگر وعده های سنت های الهی در شرف وقوع است و چه فرخنده سحری خواهد بود، سحر آزادی.

خوشا به حال آنان که با می شرف و مردانگی، شب سیاهی و ظلمت را به مستی تا بامداد آزادی به سر کنند

روح الله حسینیان درخواست استعفای خود را تسلیم مجلس کرد؛ البته وجود آقای حسینیان در مجلس نعمت بزرگی برای مردم ایران بود. ایشان که از تعلل موجود در سیستم اداری ایران به تنگ آمده بودند و نیاز به خدمت رسانی سریعتر به ایرانیان را با گوشت و پوست درک می کردند تصمیم گرفتند به شیوه و روحیه خودشان دست به تسریع روال کارها بزنند و در نتیجه  سرسختانه خواستار تصویب قانونی شده اند که زمان اعدام « محارب» را از بیست روز به پنج روز کاهش می دهد تا به این شیوه، مردم از کم کاری حکومتی که جز توزیع مرگ و مصیبت و بدنامی و بی آبرویی و شکنجه و فساد و فقر هنر دیگری ندارد، ناراضی نباشند. تنها مشکل کار آقای حسینیان اینست که متاسفانه به علت درک و فهم بالا و زندگی در عوالم بالا درک درستی از واژگان زمینی مانند خدمت، محارب، اخلاق، شرافت، انسانیت و… ندارند. همانطور که بزرگی فرمودند ایشان تنها قسمتی از دروس حوزوی را مطالعه فرموده اند که مربوط به حد و تعزیر و قصاص و حرب و جهاد  می شود و بقیه را به کسان دیگری واگذار کرده اند. ایشان را به حق می توان از مدافعان اسلام طالبانی در مقابل اسلام آمریکایی دانست. گرچه فکر کنم که طرفداران اسلام طالبانی به آنچه می گفته اند لااقل التزام قلبی داشته اند ولی ایشان فقط التزام عملی دارند و حکمهای اعدام صادر شده توسط ایشان را گواهی بر التزام عملیشان می دانیم.
ایشان می فرمایند: “اينجانب نزديك به دوازده سال است كم و بيش در حال مبارزه با جريان انحرافي به اصطلاح‌ اصلاح‌طلبان هستيم. خداوند خود مي‌داند كه چه ظلم ها، فشارها، تهمت‌ها، توهين‌ها و تحقيرها را از اين جماعت شنيدم و ديدم. در اين ميان نصحيت‌ها و زخم‌ زبان‌هاي دوستان را با همه تلخي‌هايش به جان خريديم؛ اما به ياري خداوند كه همه انگيزه‌ام او بوده هرگز احساس ضعف و ناتواني نكردم؛  اما امروز بيش از هر زماني احساس دلشكستگي و سرخوردگي مي‌كنم. امروز خود را ناتوان‌تر از هميشه مي‌يابم. هر اقدامي آغاز كرديم با رقابت پيچيده پارلمان تاريست‌هاي حرفه‌اي نقش بر آب می شود.”

از خدا که پنهان نیست از شما هم پنهان نباشد، ما که چیزی از حرفهای ایشان نفهمیدیم. اگر شما فهمیدید ما را هم خبر کنید. به نظر می رسد ایشان به زبان دیگری صحبت می کنند و حرفهایشان نیاز به رمزگشایی دارد. در زبان ما وقتی که خودمان و دوستانمان را به زور شورای نگهبان و چماق و ساندیس و شناسنامه جعلی و رای بادآورده وارد مجلس کرده اند و به عبارت دیگر مجلس شده کودکستانی که هر روز عده ای  به خاله بازی و شعار دادن و یورتمه رفتن در صحنی که قرار است نماینده شعور و فرهنگ جامعه باشد می پردازند دیگر نمی گوییم رقابت کرده اند. می گوییم رفاقت کرده اند تا دستی دستی ریشه ایران و ایرانی را از جای برکنند. به هر روی خوشحالیم که ایشان امروز احساس سرخوردگی و ضعف می کنند. برایشان خوب است. چاقوی را اگر از دست یک جانی هم بگیرید برای خودش هم خوب است و از دردسرهای اخروی و دنیوی بیشتر در امان می ماند. البته خدای نکرده فکر نکنید که ما از روی غرض شخصی و کینه نسبت جانی به ایشان می دهیم. ایشان خودشان در زمان قتلهای زنجیری با دیدن خون چنان مشعوف شده بودند که این جمله معروف را از خودشان صادر فرمودند: ”ما خودمان زمانی آدمکش بودیم ” به هر حال سرخوردگی و ضعف ایشان را به خودشان و ملت شریف تبریک می گوییم که:
ظالمی را خفته دیدم نیم روز / گفتم این فتنه است خوابش برده به

وانکه خوابش بهترازبیداری است / آن چنان بد زندگانی، مرده به
نامه استعفای ایشان پر از مطالبی حکیمانه و صادقانه است. ایشان می فرمایند: “بسياري از تصميمات را نمي‌فهمم، بسياري از رفتارها را سوراخ كردن كشتي انقلاب مي‌دانم.”

والله خدا خیرت بدهد؛ ما هم شش ماه است که در خیابان فریاد می زنیم که همین را بگوییم. ما هم نمی فهمیم که چرا در انتخابات باید تقلب کرد, آن هم نه یکی دو درصد که سی چهل درصد. ما هم نمی فهمیم که چرا مردمی را که بر طبق قانون در خیابان جمع شده اند و ساکت هستند باید به گلوله بست، با ماشین از رویشان رد شد، زندانی کرد، در زندان شکنجه و تجاوز کرد، پول مملکت را خرج پر کردن جیب سران مفتخور سپاه و بسیج و کلفت کردن گردن حزب الله و حماس کرد، … والله ما هم که همین حرف را می زنیم که چرا کشتی انقلابی که به دنبال جمهوری اسلامی بود را سوراخ می کنند و یک دیکتاتوری عریان ضداسلامی سر کار می آورند. ما هم نمی فهمیم که چرا باید حقوق اقلیتها را ضایع کرد، آنها را از زبان مادریشان محروم کرد، دانشجویان بی دفاع را در خوابگاهشان کشت، …
در جایی دیگر هم ایشان خود را با حضرت موسی مقایسه می کنند و خامنه ای را با خضر: “بسياري از شخصيت‌كشي‌ها را قتل بي‌گناهان مي‌دانم. اعتراف مي‌كنم كه اشكال از من و بي‌عمقي من است به همين جهت اين حق را به خضر نبي مي‌دهم كه مرا از خود براند.”

البته که شباهتها و تفاوتهایی در این بین وجود دارد.  اینکه ایشان آدم عمیقی نیستند را که همگان و از جمله خودشان اعتراف کرده اند. اینکه جوانان را کشته اند و کشتی مستمندان را تخریب کرده اند و به کارهای عبث پرداخته اند و شباهت ایشان و داستان خضر می باشد را هم همه ما قبول داریم و بر منکرش لعنت می فرستیم. تنها تفاوت در اینجاست که خضر بر اساس دلیلی موجه این کارها را کرد ولی آقای خامنه ای برای حفظ دیکتاتوری و کینه گشایی شخصی؛ و بسیاری از همین اشتباهات از اینجا ناشی می شود که مسوولان در نامگذاری دچار اشتباه می شوند و یزید زمان را با امام حسین(ع) مقایسه می کنند و معاویه زمان را سعی  می کنند با  امام علی (َع) شبیه نشان دهند.
در جایی دیگر می گوید که: “مطمئن هستم كه با مرگ سياسي يا جسماني حقيري مانند من نه بر دامن كبريايي ولايت گردي خواهد نشست.” که این هم البته از صداقت ایشان است. انسانهای بی گناه بسیاری کشته شدند که در انسانیت به مراتب بالاتر از آقای حسینیان بودند و مقام ولایت دچار هیچگونه جریحه دار شدنی نشد. از مرگ آقای سعید امامی که دستبوس همیشگی بود هم کسی از مقامات نه تنها ناراحت نشد که هر یک در ربودن گوی این افتخار سر و دست بقیه را می شکستند. پس فکر می کنید اگر شتری که ساربانش یزید زمان است و روزی در خانه سعید امامی نشست امروز بر در خانه ایشان بنشیند کسی ناراحت خواهد شد؟‌
و در پایان به صادقانه ترین اعتراف او گوش فرا می دهیم که “در پايان از امت حزب‌الله و به خصوص مردم تهران كه به اينجانب رأي داده بودند عذرخواهي مي‌كنم. من قول داده بودم كه به شما خدمت كنم و حال خود را ناتوان از خدمت مي‌دانم. اميد است كه در دو سال آينده فردي انتخاب شود كه بتواند خدمتگزار شما ملت خدايي باشد.”

امیدوارم که دیگر مقامات مملکتی همانطور که در گذشته آقای حسینیان را به عنوان الگوی آدمکشی قبول می کردند این توصیه ایشان را هم جدی بگیرند.

Iranian blogger OnlyMehdi has been the fiercest cyber-opponent since protests began. His father, a journalist, is currently jailed in Iran; he is an activist, flooding the Net, from New Jersey, under thousands of videos made in Tehran. Here is his first published interview carried out by the editorial department of StreetPress,

First of all Mehdi, could you please introduce yourself?

My name is Mehdi Saharkhiz. I am 28 year old and work as a graphic designer in New Jersey. People know me through my blog under my pen-name OnlyMehdi and et mes chaînes Youtube my Youtube chains. I was born in Iran but spent my teens in the US. I went back to Iran to get married 6 years ago and have been since then working in the US.

When did you begin posting videos on Youtube ?

I think it began during the night when they attacked Tehran University dormitories (June 14^th to 15^th 2009, 5 students were killed by Iranian authorities in University dormitories).  On that day, behind my screen, I saw these youngsters being really filthily beaten. And I wanted to act, to go inside and help. From here, I cannot imagine any other way to help them but by communication.

Precisely, what are your means of communication?

I am on YouTube, Twitter and have several blogs… My main blog has 300.000 visits per month and my videos were seen 3.4 Millions times in the last 6 months. After each protest in Iran, I rank in top 5 of YouTube most seen chains in the world.

In addition, main international media often echo you?

Yes they do, and it is very important that they do. They have the greatest impact, much more that YouTube.

How long does it take to run a press agency on the Web?

24 hours a day and 7 days a week.

As far as your job is concerned, does your employer grant you holiday?

Not at all! (laughs) But let’s say they rather understand.

Before that, did you have any knowledge in communication?

I worked with an Iranian newspaper…. But as a graphic designer! Then, I have no real knowledge in this field.

How do you obtain all these videos?

It is rather simple. Most frequently, a web surfer sends me a video from Tehran directly by email. Or he sends me a link to his video already uploaded on a platform like Easyshare. Otherwise, I search the Internet for already online videos on other sites and I put them on my YouTube account.

As far as your sources are concerned, aren’t they restricted, you don’t know these people…

I have anyway direct contacts among people sending me videos. The first ones coming to me, I have known them before. But with the time, their number has tripled since the election; I then do not know everybody.

What sort of profile these people sending you video have?

Excited youngsters (laughs). But the range has widenied recently, several classes are now present, people in their forties and mainly people living in other cities than Tehran.

And Tehran allows that?

It is not that easy. The problem is that connection is heavily slowed down by tons of filters. Hence a lot of mess to upload videos from Iran. But the users are more and more clever. They have learnt how to bypass filters.

Are your videos accessible in Iran?

Yes, many of them are seen from Iran, since, as I was just telling you, people know how to bypass filters slowing YouTube down. But the problem is propaganda around it. The government says that we work for foreign governments. Today, for instance, they announced that the film where a police truck is seen being put upside down is a fake one.

It is also written on the Internet that you are an agent for Mossad or CIA, is it true?

Of course I am! (laughs) I am working for them everyday! Don’t write that down, they may take it seriously! Anyway, I am not even an American citizen; to work with them I think that it is a prerequisite, isn’t it? Regarding Moozad, I don’t know who he is!

Well, Mossad are Israeli secret services…

So stupid as an explanation. If you wish, I can show you my banking account so you can see that I didn’t receive any money from secret services. It is only because Ahmadinejad has nothing else to tell.

What about Iranian services, did they try to hack you?

Yes they did, many times! For instance, they entered my Facebook account to collect info. But I informed Facebook and they have implemented more drastic securities since that time. Another example, in the middle of protests, my videos were being “tagged as illegal” on YouTube. And hence, my account was disappearing in less than one hour.

They could destroy your blogs?

No, they can’t; it is impossible to destroy my blogs or my YouTube account. What they do is adding filters to slow them down.

Do you have privileged contacts with YouTube?

I have to tell that YouTube has been just terrific with me during last 6 months!

It doesn’t go up to phone call, everything is done via email. Their response time is simply incredible. As soon as a problem occurs, they fix it in 5 minutes, really.

How people at YouTube help you?

They allowed me to show without restrictions videos showing death (for “shocking” videos, YouTube normally restrict access to persons over 18 years of age and having a YouTube account). They manage these videos to remain on home-page.

Don’t you fear consequences for your family in Iran?

I think that, anyway, they would have hurt my family in Iran. My father (famous dissident journalist Isa Saharkhiz) has already been in jail for 180 days of which 70 days in solitary. During his arrest, they broke two of his ribs.

Today, you have become a symbol for cyber-contestating…

Yes I have, but I am only the visible part of iceberg. I am a person stepping forward because my father is famous. But in fact, the whole Diaspora is doing the same job. We form a real network with thousands of little teams everywhere in the world. For instance, we are a team of around ten persons behind my account.

How are you organized?

We exchange as much as possible our videos between bloggers and YouTube chains. Even if one of the accounts is cut, the flow of information never stops. We allow each other to upload videos on the others’ chains. That way, chains are permanently updated.

That is the reason why some people say that there is one single person behind all these groups?

Yes it is. When Americans are sleeping, Iranians living in Europe send videos on all our YouTube accounts. There is always somebody. The same video can be seen on all chains, which is a guarantee for a larger audience.

You think that your work is essential to keep Iranian informed?

If you look at the videos, you will see that there are always 7 or 8 persons filming at the same time. In fact, there are thousands videos which are never posted on the Internet but that are exchanged between people in Iran. That is the most important point. Whenever I speak with somebody in Iran of a video I received, they already know it there.

Interview: StreetPress

Le blogueur iranien OnlyMehdi est le cyber-opposant le plus féroce depuis le début des manifestations. Alors que son père journaliste est emprisonné en Iran, il milite depuis le New Jersey, en inondant le Net de milliers de vidéos made in Téhéran. Voici sa première interview publiée, réalisée par la rédaction de StreetPress .

Tout d’abord Mehdi, peux-tu te présenter ?

Je m’appelle Mehdi Saharkhiz. J’ai 26 ans et je suis graphiste dans le New Jersey. Les gens me connaissent grâce à mon blog, sous le pseudo de OnlyMehdi et mes chaînes Youtube Je suis né en Iran mais j’ai passé mon adolescence aux Etats-Unis. Je suis retourné en Iran pour me marier il y a 6 ans et depuis je travaille aux États-Unis.

Quel jour as-tu commencé à poster des vidéos sur Youtube ?

Je crois que ça a démarré la nuit où ils ont attaqué les dortoirs de l’Université de Téhéran (ndlr: dans la nuit du 14 au 15 juin 2009; 5 étudiants ont été tués par les autorités iraniennes dans les dortoirs de l’Université). Ce jour-là, derrière mon écran, j’ai vu ces jeunes se faire frapper vraiment salement. Et je voulais faire quelque chose, rentrer dedans et aider. D’ici, je ne vois pas d’autre façon de les aider que par la communication.

Justement, quels sont tes moyens de communication ?

Je suis actif sur YouTube, Twitter, j’ai plusieurs blogs…  Mon principal blog reçoit 300.000 visiteurs par mois. Et mes vidéos ont été vues 3.4 millions de fois depuis les 6 derniers mois. A chaque manifestation en Iran, je suis dans le top 5 des chaînes YouTube les plus vues dans le monde.

En plus les grands médias internationaux te reprennent souvent ?

Oui et c’est très important qu’ils le fassent. Ce sont eux qui ont le plus grand impact, bien plus que YouTube.

Combien de temps ça te prend de faire l’agence de presse sur le Web?

24h/24 et 7 jours sur 7.

Niveau taf, ta boîte te laisse des congés ?

Non pas du tout ! (rires) Mais on va dire qu’ils sont assez compréhensifs!

Est-ce que tu avais déjà des connaissances en communication avant de faire ça ?

J’ai travaillé dans un journal iranien… mais j’étais graphiste ! Alors je n’ai pas de vraies connaissances dans ce domaine.

Comment fais-tu pour te procurer toutes ces vidéos ?

C’est plutôt simple. Le plus fréquent c’est qu’un internaute depuis Téhéran m’envoie une vidéo directement par email. Ou il m’envoie le lien de sa vidéo qu’il a uploadée sur une plateforme type Easyshare. Sinon je cherche sur Internet des vidéos déjà en ligne sur d’autres sites et je les mets à mon tour sur mon compte YouTube.

Niveau source c’est un peu juste, ce sont des gens que tu ne connais pas…

J’ai quand même des contacts directs parmi les gens qui envoient les vidéos. Les premiers qui sont venus vers moi, je les connaissais d’avant. Mais après leur nombre a triplé depuis les élections, donc, je ne connais pas tout le monde.

Quel est le profil de ces gens qui t’envoient les vidéos?

Ce sont des jeunes excités ! (rires) Mais depuis un certain temps, ça s’est élargi à plusieurs classes. Il a y des quadragénaires et surtout des gens qui viennent d’autres villes que Téhéran.

Mais Téhéran laisse faire ?

On ne peut pas dire que ce soit facile. Le truc, c’est que la connexion est énormément ralentie par des tonnes de filtres. D’où pas mal de galères pour uploader les vidéos depuis l’Iran. Mais les utilisateurs sont de plus en plus malins. Ils ont appris à contourner les filtres.

Est-ce que tes vidéos sont accessibles en Iran ?

Oui, j’ai beaucoup de vues depuis l’Iran, car comme je te disais, les gens savent contourner les filtres qui ralentissent Youtube. Mais le problème, c’est la propagande autour. Le gouvernement dit que nous travaillons pour des gouvernements étrangers. Aujourd’hui, ils ont par exemple annoncé que le film où on voit un camion de police se faire retourner est un montage.

On peut aussi lire sur Internet que tu es un agent du Mossad ou de la CIA, c’est vrai ?

Moi ? Évident ! (rires) Je bosse tous les jours pour eux ! N’écrit pas ça, ils risquent de le prendre au sérieux ! De toute façon, je n’ai même pas la nationalité américaine pour travailler avec eux, je crois que c’est la première règle pour bosser à la CIA, non ? Quant à Mouzad (sic), je ne sais même pas qui c’est !

Euh, le Mossad, ce sont les services secrets israéliens…

Ben, c’est juste stupide comme argument. Si vous voulez, je vous montrerai mon compte en banque et vous verrez que je n’ai pas reçu d’argent des services secrets. Non, Ahmadinedjad n’a rien d’autre à dire !

Et les services iraniens, ils ont déjà essayé de te hacker ?

Oh que oui, c’est déjà arrivé plein de fois ! Par exemple ils sont rentrés dans mon compte Facebook pour récupérer mes informations. Mais j’ai averti Facebook et depuis, ils ont mis des mesures de sécurité plus importantes. Aussi, en plein pendant les manifestations, mes vidéos étaient tout le temps « signalées comme illégales » sur YouTube. Du coup, mon compte disparaissait dans l’heure.

Ils pourraient détruire tes blogs ?

Non, c’est impossible de détruire mes blogs ou mon compte YouTube. Mais ce qu’ils font, c’est de mettre des filtres pour les ralentir.

Tu as des contacts privilégiés avec YouTube ?

Je tiens à dire que YouTube a tout simplement été formidable avec moi lors des 6 derniers mois !

Ça ne va pas jusqu’au coup de fil, ça se fait par email. Mais ils ont juste un temps de réaction incroyable. Dès qu’il y a un problème, ils réparent ça en 5 minutes littéralement.

Comment est-ce que les gens de Youtube t’aident ?

Ils ont permis de montrer sans restrictions les vidéos où il y a des morts (ndlr: pour les vidéos jugées « choquantes », YouTube restreint normalement l’accès aux personnes ayant 18 ans et un compte YouTube). Ils se débrouillent pour que ces vidéos restent en home-page.

Tu n’as pas peur des conséquences sur ta famille restée en Iran ?

Je pense que dans tous les cas, ils auraient fait du mal à ma famille en Iran. Mon père (ndlr, le célèbre journaliste dissident Isa Saharkhiz) est en prison depuis déjà 180 jours. Dont 70 à l’isolement. Lors de son arrestation, ils lui ont cassé deux côtes.

Aujourd’hui, tu es devenu un symbole de la cyber-contestation…

Oui, mais je ne suis que la partie visible de l’iceberg. Je suis la personne qui se met en avant, parce que le nom de mon père est connu. Mais en réalité, c’est toute la diaspora qui fait ce boulot. Nous sommes un véritable réseau avec des milliers de petites équipes partout dans le monde. Par exemple nous sommes une équipe d’une dizaine derrière mon compte.

Comment êtes vous organisés ?

Entre blogueurs et chaînes YouTube, on se passe aux maximum nos vidéos. Si jamais il y a une coupure sur l’un des comptes, le flux d’information ne s’arrête jamais. Aussi, on s’autorise à uploader des vidéos sur les chaînes des autres. Comme ça, les chaînes sont actualisées en permanence.

C’est pour ça que certains disent qu’il n’y a qu’une seule et même personne derrière tous ces groupes ?

Oui. Quand les Américains dorment, les Iraniens d’Europe balancent les vidéos sur tous nos comptes Youtube. Il y a toujours quelqu’un. La même vidéo est visible sur toutes les chaînes, ce qui garantit son audience.

Tu penses que ton travail est essentiel pour informer les Iraniens ?

Si vous regardez sur les vidéos, vous verrez qu’il y a toujours 7 ou 8 personnes qui filment en même temps. En fait il y a des milliers de vidéos qui ne sortent pas sur Internet, mais qui s’échangent entre les gens en Iran. C’est ça le plus important. Dès que je parle à quelqu’un en Iran d’une vidéo que j’ai reçue, là-bas ils la connaissent déjà !

Interview: StreetPress

Une information, un témoignage sur cette histoire ? Une faute d’orthographe, une erreur à signaler? Ecrivez à web@lepost.fr avec votre info ou votre correction et en indiquant l’url du post

(Sources: StreetPress, Onlymedhi sur YouTube)

Share and Enjoy:

]]> http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1017/feed 35 http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1019 http://mehdi.saharkhiz.net/archives/1019#comments Mon, 04 Jan 2010 14:48:19 +0000 onlymehdi http://mehdi.saharkhiz.net/?p=1019

Depuis sept mois, tu menaces et tu assassines dans la rue et tu violes dans arrière-salles des prisons. Depuis sept mois, tu mords les gens et tu leur inculques la peur d’être mordus. Depuis sept mois, tu censures. Depuis sept mois, tu traites les gens de mercenaires des puissances étrangères. Depuis sept mois, tu utilises Photoshop pour en faire accroire à tes admirateurs dans la rue pendant tes visites. Néanmoins, toutes tes menaces n’ont pas réussi à dissuader le peuple ; en fait, elles ont joué un rôle de catalyseur pour dépeindre l’illégitimité du régime.

Regarde ces sept derniers mois. Toutes tes menaces, tes meurtres, tes viols et tes arrestations ont eu un résultat : le peuple ne demande plus qu’on lui rende ses votes, il exige la mort du Velâyat (le commandant absolu et gardien des lois religieuses, un pouvoir apprécié par l’Ayatollah Khamenei). Ce qui a commencé par une manifestation silencieuse (le 25 juin) a poussé le peuple à conquérir la ville et à contraindre tes mercenaires à la fuite (le 27 décembre). Le résultat de tes ordres malavisés, c’est d’enflammer la colère et la répugnance d’une nation.

Récemment, tu as utilisé le souvenir de deux chefs précédents (l’Ayatollah Khomeiny) et l’Imam Hossein (dans l’Islam Chiite, l’Imam Hossein est le troisième saint dans la succession du Prophète Mahomet) pour recueillir des soutiens parce que tu sais que le Yazid de notre époque ne peut même pas rassembler quelques milliers de partisans dans la rue en les payant de jus de fruit.

As-tu vu ce qui s’est passé à Qom (le jour de l’enterrement de l’Ayatollah Montazéri) ? C’est bien la ville de « l’insurrection et du sang » dont tu as tenté depuis 31 ans de faire ta propre arène privée. Tu as nommé tes alliés à la tête des séminaires religieux et emprisonné ceux que le peuple aimait. Je me demande si tu te rends compte que tes refuges sûrs et privés ont craqué sous les pieds rugissants du peuple, même Qom n’est plus sûr pour toi.

Tu as permis le bain de sang le jour de l’Ashoura* (le 27 décembre), et Yazid ressemble désormais à un saint, lui au moins ne s’est pas attaqué aux femmes de l’armée d’Hossein.

Quel bénéfice tires-tu de tous ces crimes ? As-tu effrayé les manifestants par ton pouvoir ? Ont-ils perdu leurs soutiens ? Se sont-ils caché par peur des représailles ? Ou, au contraire, ont-ils écrasé ton armée de Yazid ?

Vous, les organisateurs du coup d’état, alors que votre effondrement est devenu si inévitable que de grands débats ont lieu sur la façon dont le Guide devrait exporter toute la richesse du pays, essayez-vous encore de mettre en scène un simulacre ridicule de légitimité ? Admettons que tu aies pu attirer un petit groupe de gens dans la rue en leur promettant du jus de fruit, une rétribution financière et un prêt. Admettons que tu aies déclaré que la nuit était vide de tes appareils de propagande et de duperie. Espères-tu vraiment que le peuple, témoin des meurtres de ses compatriotes perpétrés par tes mains, dont les enfants ont été martyrisés, dont les congénères ont été violés dans les arrière-salles de la prison de Kahrizak va échanger la vérité pour ton spectacle minable ?

Le Shah a également mis en scène une manifestation progouvernementale en promettant du jus de fruit ! Il a également dit une fois que le peuple le soutenait. Il a dit qu’il écraserait les mercenaires à la solde des puissances étrangères. As-tu vu son destin et comment il a erré, au moins savait-il où aller !  Où irais-tu, la Russie ou la Syrie ? La même Russie qui t’a trahi plusieurs fois durant ton règne. La Russie t’a fait chanter et t’a abandonné, même la Syrie n’est plus de ton côté.

Voici quelques mots pour les mercenaires à la solde des dirigeants du coup d’état qui ont osé poignarder les étudiants au cou en plein jour : vos dirigeants se sont rempli les poches des millions de dollars volés à la nation et vous en ont jeté les miettes

Ne crois pas que, comme lors de la révolution de 1979, quand on oubliait et laissait en paix les partisans de l’ancien régime qui s’étaient laissé pousser la barbe, tu pourrais d’un seul coup te changer en faux vert après la chute du régime. La nation possède un dossier sur chacun de vous afin de vous attaquer en justice, tous, autant que vous êtes. Plus tu commets de violence, plus les charges contre toi seront lourdes et plus lourd le châtiment.

La vérité, c’est que ce qui s’est passé à Karbâlâ au jour de l’Ashoura au VII° siècle ne se répètera pas. Nous sommes in Iran, pas à Koufah (la ville qui avait promis de soutenir Hossein mais s’était jointe à l’armée levée contre lui). Cette grande nation n’a pas peur de ton équipement militaire. Cette nation, c’est une génération élevée au cœur même de la guerre, un cadeau que tu lui as fait ! Ce sont les mêmes qui se sont glissés sous les tanks ennemis le corps entouré d’une ceinture de grenades afin que Saddam et son armée n’accapare pas ce pays. Tu peux être sûr que ces enfants de la guerre transformeront ton arsenal guerrier en tas de ferraille que l’on remisera dans un musée illustrant tes crimes. Ce sera une leçon pour démontrer que les Iraniens ne sont pas les citoyens de Koufah qui se sont alignés derrière Yazid.

* L’Ashoura est l’anniversaire du jour où l’armée du Calife Yazid a combattu et tué l’Imam Hossein qu VII° siècle. L’Ashoura a lieu pendant le mois de Moharram où verser le sang est interdit et péché capital.

For seven months you have threatened and murdered people in the streets, and you have raped them in prison backrooms. For seven months you have bitten and scared people from being bitten. For seven months you have censored [the truth].  For seven months you have called people mercenaries of foreign powers. For seven months you have used Photoshop to fake your supporters in the streets during your visits. Nevertheless, all your threats failed to deter people, and in fact, they acted as a catalyst to render the regime illegitimate.

Take a brief look at the past seven months. All your threats, murders, rapes, and arrests resulted in the people shifting from demanding to get their votes back to chanting slogans for the death of the Velayat [the absolute leadership and guardianship of the religious jurist, a power enjoyed by Ayatollah Khamenei]. What started as a silent protest [on June 25th] turned into the people conquering the city and forcing your mercenaries to flee [on December 27th]. The results of your unwise orders only further inflames the fire of wrath and loathing of a nation.

Recently you have been using the memory of two former leaders [Ayatollah Khomeini] and Imam Hossein [In Shia Islam, Imam Hossein is the third saint who succeeds Prophet Mohammed] to garner support because you are aware that the Yazid of our time is not even able to gather a few  thousand supporters in the streets for fruit juice.

Did you witness the events in Qom [on the day of the funeral of Ayatollah Montazeri]? It is the same city of “uprising and blood” that you tried for 31 years to make it your own private arena. You appointed your allies to the head of religious seminaries while imprisoning those loved by the people. I wonder if you see that your private and safe havens have cracked under the roaring feet of the people- not even Qom is safe for you anymore.

By allowing bloodshed on *Ashura [December 27th], you made Yazid look like a saint; but at least he did not hurt the women in Hossein’s army.

What benefit did all these crimes have for you? Did it scare the protesters of your power? Did they lose their support? Did they dissimulate in fear of your reprisal? Or on the contrary, did they smash your Yazidi’s army?

Organizers of the coup d’état, at a time when your collapse has become so inevitable that there are even great debates on how the Leader should export all the wealth of the country, are you still trying to stage a ludicrous show of legitimacy? Let us assume that you were able to draw a small group of people to the streets by force with the incentive of fruit juice, financial reward, and loan. Let us assume that you did declare the night to be white from your machines of propaganda and deception. Do you really expect that people who witnessed the murders of their compatriots by your hands, who have had their children martyred, and whose relatives have been raped in the backrooms of Kahrizak prison, to sell the truth in exchange for your petty show?

Shah was also staging a pro-government demonstration by promising fruit juice! He once said also that people were supporting him. He said that they would crush the mercenaries of foreign powers. Did you see his fate and how he was strayed- at least he had a place to go! Where would you go- Russia or Syria? This is the same Russia that has betrayed you many times during your reign. Russia has only blackmailed and abandoned you- even Syria is not with you anymore.

Here are a few words for the mercenaries who work for the coup d’état leaders and have the audacity to stab the students in the neck during broad daylight: Your leaders have filled their pockets with the billions of dollars they have stolen from the nation and they have thrown you the residue of their food.

Do not think like the revolution of 1979, when every supporter of the previous regime who grew a beard was forgotten and left alone, that you can suddenly turn into a fake green in the aftermath of the regime’s fall. The nation has a file on each one of you so that it can prosecute each and every one in national court. The more violence you commit, the graver your charges are going to be, and the heavier your punishment will be.

The truth is that what happened in Karbala on Ashura in the 7th Century will not be repeated. This is Iran, not Koufeh (the city that promised Hossein its support but then joined into an army against him). Rest assured that victory is near. This great nation is not afraid from your military gear. This nation is the generation who was brought up in the middle of a war- your gift to them! They are the same people who went under the tanks of enemies with grenade belts around their bodies so that Saddam and his army could not take over this country. Rest assured that these children of war will turn your armoured gears into scrap metal kept in a museum featuring your crimes. This would be the lesson to show that Iranians are not the citizens of Koufeh who stayed behind Yazid.

* Ashura is the anniversary of the day when Caliph Yazid’s army fought and killed Imam Hossein in the 7th Century. Ashura is during Moharram, a time when war and bloodshed is sinful and forbidden

Translated by: Siavosh (Thank you)
http://persian2english.wordpress.com/2010/01/06/mehdi-saharkhiz-the-last-shot/

7 ماه ملت را تهدید کردید، در خیابان ها کشتید، در پستوهای زندان هایتان تجاوز کردید، 7 ماه گاز گرفتید و به خیال خود، ملت  را از گاز گرفته شدن ترساندید، 7 ماه سانسور کردید، 7 ماه مردم را عمله اجنبی خطاب کردید، 7 ماه با فتوشاپ، برای خود جمعیت استقبال کننده ساختید، اما همه تهدید هایتان نه تنها، کارگر نشد، بلکه کاتالیزوری گشت برای رسیدن به عدم مشروعیت کل نظامتان.
آقایان، اندکی این 7 ماه را بنگرید، همه تهدیدهایتان، کشتن هایتان، تجاوزهایتان، دستگیری هایتان، تنها نتیجه ملموسی که داشت، درخواست پس دادن رای را به درخواست مرگ بر اصل ولایت فقیه تبدیل نمود. راهپیمایی سکوتمان را به تسخیر شهر و فراری دادن مزدوران مبدل کرد. نتیچه فرمایش های بی خردانه تان، فقط شعله های خشم و کینه ملت را داغ تر کرد.
جدیدا از رهبر سابق و امام حسین مایه می نهید، چرا که به خوبی واقفید که نام یزید زمان، حتی همان جمعیت چند هزار نفری را برای خوردن “ساندیس” به خیابان نمی آورد.
قم را دیدید؟ همان شهر خون و قیامی که 31 سال تلاش کردید آنجا را حیاط خلوتتان نمایید. درباریتان را بر مصادر حوزه نشاندید، و عزیزان ملت را در خانه محبوس. اما دیدید که دیوار حیاط خلوتتان، در پای خروش مردم چنان شکافی برداشت که دیگر قم هم برایتان امن نیست.
خون ریختن روز عاشورا را یزید وار روا دانستید، و ماموران تان را رها نمودید تا مردم را پاره پاره نمایند. روی یزید را سفید کردید، چرا که او، حداقل با زنان سپاه حسین کاری نداشت.
اما این همه جنایت، چه سودی برای شما داشت؟ آیا معترضان تاج و تخت تان ترسیدند؟ نیروهایشان ریزش داشت؟ از ترس شما تقیه کردند؟ و یا لشکر یزیدیتان را در هم کوبیدند؟
آقایان کودتاچی، حال که بحران فروپاشی دستگاهتان چنان غیر قابل اجتناب گشته که در بیت ولی فقیه شماهم، غوغایی به پاست تا چگونه دارایی های غصب شده ملت را از کشور خارج نمایند، میخواهید نمایش مضحک مشروعیت را صحنه آرایی نمایید؟  گیرم که به زور بخشنامه و ساندیس و وام و مزد آنچنانی، عده ای  قلیل از حزب بادی ها را به خیابان کشیدید، و از بلندگوهای دروغ پردازیتان، شب را سفید جلوه دادید، آیا انتظار دارید، مردمی که در مقابل چشمان خود، شهادت هموطنانشان را دیده اند، مردمی که فرزندانشان شهید شده، مردمی که بستگانشان در تاریکخانه های کهریزکی شما مودر تجاوز قرار گرفته اند، حقیقت را به نمایش شما بفروشند؟
آقایان! شاه هم سال 57 تظاهرات ساندیسی ترتیب میداد، شاه هم میگفت ملت حامی شاه هستند، و به زودی این عده مواجیب گیر بیگانه را نابود خواهیم کرد، اما دیدید که عاقبت کارش به در به دری کشید. حداقل او جایی داشت که برود، شما به کجا خواهید رفت؟ روسیه یا سوریه؟ روسیه ای که در زمان فرمانروایی تان، بارها به کرات به شما خیانت کرده است و فقط ثروت ملت را از شما باج گرفته و در بزنگاه ها، شما را به حال خود رها نموده، یا سوریه ای که هم اکنون نیز دیگر با شما نیست؟
و سخنی با عمال کودتاچیان  که از گردن زدن دانشجویان با چاقو در روز روشن هم ابایی ندارند؛ رهبرانتان جیب های خود پر کرده اند، از حق ملت میلیارد ها دلار دزدیده اند، و ته مانده غذایشان را به جلوی شما ریخته اند. آیا فکر کرده اید که وقتی حیدرتان همچون عمر و عاص، عورت نظام را به مردم نشان میدهد تا مبادا، مردم او را بکشند، خطر شما  را در خود بلیعده است. به حیدرتان بنگرید، چگونه در حال دست و پا زدن در منجلاب سقوط است، تا شاید حساب کار دست شما هم بیاید. فکر نکنید که مثل 57، هر که فردای انقلاب ریش گذاشت، مردم بی خیالش شوند، شما هم میتوانید فردای سقوط حیدرتان سبز شوید، امااین مردم، حساب تک به تک شما را دارد، تا تک به تکتان را فردا به دادگاه ملی بسپارد. هر چه بیشترخشونت ورزید، بر جرمتان فزوده میشود و تقاص کارتان سنگین تر.
واقعیت آن است که ماجرای عاشورا ی کربلا دیگر تکرار شدنی نیست. اینجا ایران است نه کوفه. مطمئن باشید که پیروزی ما نزدیک است، و این مردم رشید از تجهیزات زرهی تان هم باکی ندارند، چرا که خود نسل جنگ و بمبارانی هستند که ارمغان شما بود. اما همین ملت، نارنجک بستند و زیر تانک رفتند تا پای صدامیان را از این خاک کوتاه نمایند، مطمئن باشید که  این بچه های جنگ و موشک باران،  تجهیزات زرهی شما را هم به آهن قراضه هایی مبدل ساخته و در موزه جنایات حکومت حیدرتان نگاه خواهد داشت، تا درس عبرتی باشد بر طاغیان تا بدانند، ایرانی، اهل کوفه نیست، که پشت یزید بایستد.

مپندارید تنها عاشورائیان را بدان بلا آزموده اند و لا غیر، صحرای بلا به وسعت همه تاریخ است .

شهید مرتضی آوینی

برایم همیشه جای سؤال بود که چرا عاشورا زمانی است برای عزاداری مگر نه اینکه نوه ی رسول خدا آزاده زیست و با ایثارگری خود پایه های حکومتی را لرزاند که از ظلم و ستم کردن به مردم هراسی نداشت و از بدنام کردن دین اسلام هراسی نداشت. مگر عاشورا روز غلبه ی خون بر شمشیر نبود پس چرا عزاداری؟ امسال یا بهتر بگویم امروز حقیقت امر مثل روز بر من روشن شد.

آموختم که امام سجاد (ع) و زینب (س) به این دلیل رویه ی عزا پیش گرفتند چرا که عزاداری و نالیدن از ظلم و ستم روزگار از ابتدایی ترین حقوق انسانهاست. هنگامی که انسانی عزیزی را از دست داده و تنها راه تسکین خود را ناله کردن می بیند، احدی دل آن ندارد که به او آزاری برساند مگر قسی القلب ترین انسان ها، آنها که دیگر لقب انسان را شایسته نیستند. امام سجاد (ع) در آن شرایط عزاداری برای پدرش را مؤثرترین سلاح در برابر ظلم و ستم اموی دید. در برابر حکومتی که داعیه ی پاسداری از دین رسول الله داشت اما با چنان گستاخی بر امام حسین (ع) و یارانش تاخت که هنوز هم بعد از 1400 سال دل هر مؤمنی را به درد می آورد.

این حکومت نیز مدتهاست نقاب دین را بر زمین گذاشته و چهره ی حقیقی خود را بر همگان آشکار کرده است. آن روز که مأمورانش را برای دستگیری مردمی فرستاد که تنها جرمشان دعای کمیل خواندن بود. مردمی که برای رهایی دوستان و دلبندانشان از همه جا نومید گشته بودند و برای برون رفت از این مخمصه راهی به جز دعا کردن نیافته بودند. آن روز که سعید حجاریان مظلوم را در برابر دوربین های صدا و سیما قرار دادند و او را مجبور کردند به گناهان نکرده اش اعتراف کند. سعیدی که ضاربش آزاد است و از هرگونه جرمی مبرا. آن روز که شورای امنیت ملی(!) اعلام کرد دوستداران مرحوم آیت منتظری خارج از شهرهای  قم و نجف حق عزاداری برای آن مرحوم را ندارند و با آن بندگان خدا با بی رحمی برخورد کردند. دیروز در تاسوعای حسینی دژخیمان حکومت ظلم، به مردم بی دفاعی که مشغول عزاداری برای عزیز پیغمبر بودند چنان تاختند که شکی نیست که جایگاه این حاکمان در تاریخ در کنار یزید و معاویه قرار خواهد گرفت.

شک نداشته باشید که حکومت جور پایدار نخواهد ماند و دیروز با سرکوب عزاداران ریشه بر تیشه ی خود زد و امروز ایران کربلاست و حسینیان زمان در مقابل یزید زمان حتی اجازه ی عزاداری ندارند.

“الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم”

“حکومت با کفر باقی می ماند ولی با ظلم نه”

Ali Khamenei whether he jails my father or not; today is a genuine criminal. Whom that can choose one day to order attacks on people or not, is therefore sitting in Shah’s seat and more or less repeats his crimes. Khamenei however, has forgotten that the ruling era, no matter how sweet he finds it, will end soon! Even though he has hidden God behind the Basiji’s nightsticks, he is still personally responsible for all the blood that has been spilled by the moths drawn to the flame of his rule. He and his relations have to answer to Sohrabs and Nedas.
Khamenei, whether he wants it not, has become today’s Yazid; and has pitted God against the innocence of a Hussein whose symbols are the Iran’s youth.

Khamenei whether he knew or not, on 29th of Khordad committed political suicide. So today he cannot blame anyone but himself. He has become Iran’s grand deity. Today, the argument is passed the election, and the people aim to bring to justice the second Shah. And now, every day, his following decrease and his rule becomes less legitimate.

Whether he has chosen it or not, he has elected dogs as decision makers, who bite people instead of addressing their grievances, and call this country’s people dirt and dust. So it will not be long till, facing the Iranian people, he will pay for his narcissism and love of power.

Whether Khamenei wakes up today or a year from now, he has no way to turn things around. Instead of making himself the hero of Iran, he has turned himself into a divinity. He will be named as one of the biggest dictators in history.

Whether Khamenei approves or not, the voice of my father from prison is the voice of liberation and a symbol of endurance. His presence in prison only points to the vengeance of the highest ruling clergy, and that of the devotees to his institution of power.

Whether Khamenei believes this or not, he is now Shah of Iran and the only difference is the name that is now changed to “Rahbar”. Just as the university students of Ghazvin chanted: “We say we don’t want Shah, they name him Rahbar”.

Even though all know the outcome of tyranny is disintegration and collapse, but history has shown that dictators always believe that their fate will be different from their predecessors. It is due to this same ignorance that they find their imagined superiority and magnificence reduced to ashes. And till the day their throne is washed away in the human tidal wave of society, they envision any act of resistance as a caricature manufactured by their enemies.

Perhaps when the end comes, they may understand the difference between a caricature and the real picture. So that it may be a learning lesson for dictators of future; even though the fate of tyrants will never be different from their predecessors.

آقای خامنه ای!کسانی عکس را پاره کردند که در نمازجمعه از آنان طرفداری کردید. شما که هنوز یادتان نرفته در نماز جمعه به چه کسانی نزدیک تر هستید.
آنانی که امروز بر تن مجید، لباس زنانه میکنند، همان هایی هستند که کهریزک را مبدل به یک زندان نمادین از انسان ستیزی کردند. همان 63 درصدی که هرگز آنان را ندیدیم.

آقای خامنه ای! امروز 6 ماه از کودتا گذشته؛ همان کودتایی که عاملانش امروز عکس پاره میکنند و آتش میزنند. همان ها که ندا را میکشند و به توهم خودساخته، تهمتش را به دشمن میزنند. همانانی که سهراب ها را از سینه پاره میکنند. آنانی که برای بقای خود دست به هر کاری میزنند.فراموش نکنیداگر بنا باشد سپاه پاسداران در هرج و مرج،هر کار می خواهد بکند؛ هر جا چهار نفر باشند، برود و به آنان تعرض کند و مال مردم بگیرد، این سپاه،پاسدار اسلام نمی شود، این طاغوتی است به صورتی دیگر در آمده. مگر طاغوت چه بود ؟ طاغوت همین بود که جان و مال مردم در امان نبود در زمان او . اگر بنا باشد جان و مال مردم در این زمان هم از قوای انتظامیه در امان نباشد، این همان طاغوت است، منتها با صورت دیگر آمده بیرون و طاغوتی که به صورت مسلم بیرون بیاید، خطرش از آن طاغوت بدتر است . این منافق است . عذاب منافق ها بیشتر از عذاب کفار است.[ .صحیفه نور (امام خميني) ج 12 صفحه 408]
امروز شما به گفته همان امامی که ادعای ارادتش را دارید، از طاغوت بدتر هستید. یزید زمانید.
آیا فراموش کرده اید 72 شهیدی را که پس از انتخابات به فرمان شما، به خاک و خون کشیده شدند؟ نمی بینید که امروز دیگر همه جنایات شما را می بینند؟
آقای علی خامنه ای!
فرصت را هر روز از دست میدهید. فراموش نکنید همین ها که امروز از شما بت ساخته اند، در پایان کار، به فکر نجات خود خواهند بود و تنهایتان خواهند گذاشت.
هرگز دقت کرده اید به این آیه:
قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْاْ إِلَى كَلَمَةٍ سَوَاء بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ فَإِن تَوَلَّوْاْ فَقُولُواْ اشْهَدُواْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ [3:64]
خداوند مى فرمايد: «و هيچ گاه به آنها دستورى داده نشده كه خدايان متعدد براى خود انتخاب كنند، بلكه به آنها دستور داده شده كه تنها يك معبود را بپرستند» [وَ ما أُمِرُوا إِلاّ لِيَعْبُدُوا إِلهاً واحِداً]
اما انسان هائى كه به شكل «بت» در مى آيند بر اثر خودكامگى، پيروان خود را به زنجير اسارت مى كشند و گرفتار همه گونه انحطاط و بدبختى مى گردانند.[ تفسیر نمونه، جلد7، صفحه 429.]
آقای خامنه ایً!
اگر به امام اعتقاد دارید، اکنون وقت بازگشت به مردم است. اگر به قرآن اعتقاد دارید، الان وقت بازگشت به مردم است؛ دیگر زمان زیادی باقی نیست؛ چون امروز ما همه با هم هستیم.